Στέργια Κάββαλου

συγγραφέας+μεταφράστρια=γραφομανής

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1982 στην Αθήνα. Τελείωσε το τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και έχει πτυχίο λογοτεχνικής μετάφρασης. 

Με τη συλλογή διηγημάτων της "Αλτσχάιμερ trance" ήταν υποψήφια στην κατηγορία 'Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα' του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω 2011. Συμμετείχε στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. μετά από πρόταση του ίδιου περιοδικού.

Το 2012 έλαβε υποτροφία ενθάρρυνσης από το CNL (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας) για το επόμενο βιβλίο της με τίτλο "Αντίστροφα-Love will tear us apart".

Με την ποιητική συλλογή της «Πλαστική άνοιξη» ήταν υποψήφια για το «Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη 2014»

Το καλοκαίρι του 2014 κυκλοφόρησε η δεύτερη συλλογή διηγημάτων της με τίτλο «Φαμιλιάλ» από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ και το παιδικό βιβλίο «Η ερωτευμένη μπόσα νόβα» από το ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΚΑΣΤΡΟ.

Το Δεκέμβρη του ’15 κυκλοφορεί, πάλι από το Ιπτάμενο Κάστρο, το παιδικό της βιβλίο «Και οι μέρες είναι εφτά!» και από τις εκδόσεις Βακχικόν το θεατρικό της «Άλκηστις [ο μονόλογος της εξώπορτας}. Είναι απόφοιτος του Cultural Management Μεταπτυχιακού της Παντείου και μέλος του πολιτισμικού σωματείου "Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου".

Άλκηστις στο θέατρο Διθύραμβος

Posted by Jnk Artworks on Tuesday, December 22, 2015

Η Στέργια Καββάλου κάνει... μονόλογο στην εξώπορτα

17:44 | 18 Δεκ. 2015 - tvxs.gr


Αυτή την περίοδο, από τις 5 Δεκεμβρίου και για όλη τη φετινή θεατρική σεζόν, η παράσταση «Άλκηστις – Ο μονόλογος της εξώπορτας» παίζεται (και σκίζει) στο θέατρο Διθύραμβος στο Μαρούσι, σε σκηνοθεσία - ερμηνεία Έφης Νιχωρίτη.



Το έργο έχει γραφτεί από την συγγραφέα Στέργια Κάββαλου και κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και διατίθεται στο ταμείο του θεάτρου από τις εκδόσεις Vakxikon.gr

Μια 45χρονη γυναίκα ξεχνάει τα κλειδιά της και στο σπίτι δεν είναι κανείς. Έξω από την πόρτα της, περιμένοντας τον γιο της να επιστρέψει, μονολογεί. Δεν καταφεύγει σε αναμνήσεις και παράπονα. Δεν απολογείται, δεν καταγγέλλει. Τα λόγια της απλώς προκύπτουν. Όπως όλη της η ζωή. Όπως η ζωή όλων μας που κάποιες φορές προκύπτει. Σχεδόν ερήμην μας.

Η Άλκηστις καταθέτει την αλήθεια της με αβίαστη σκληρότητα και «εφηβικό» κυνισμό. Κρατιέται από την επιφάνεια και κλείνει τα αυτιά της στο βάθος. Η στροφή της ηλικίας της όμως, επιτάσσει τα βαθιά και τα κρυμμένα να βγουν στο φως. Και εκείνη, με την ορμή μιας ενηλικίωσης που δεν ήρθε ποτέ, αρπάζει το μαχαίρι που την πλήγωσε και το κάνει καθρεφτάκι για να βάλει το κραγιόν της.

Μιλήστε μας για το θεατρικό σας έργο «Άλκηστις»;

Πρόκειται για έναν εξηντάλεπτο μονόλογο. «Άλκηστις {ο μονόλογος της εξώπορτας}» ο φουλ τίτλος. Μια γυναίκα 45 ετών, επιστρέφει στο σπίτι μετά τη δουλειά και συνειδητοποιεί ότι έχει ξεχάσει τα κλειδιά της. Όλα συμβαίνουν ενώ περιμένει το γιο της να επιστρέψει. Δεν είναι όμως μόνο η κυριολεκτική αναμονή. Μέσα από τον ίδιο το δρόμο, τα αντικείμενα της τσάντας της, ακόμα και από τη γειτόνισσά της, καταλαβαίνει ότι αυτό που στ’ αλήθεια περιμένει είναι ένα ζευγάρι χέρια να τη γλιτώσουν από τα κλάματα, από τα πράγματα.

Πώς αναζητάτε την έμπνευση μες στα χρόνια της κρίσης;

Δεν ξέρω αν έχω προλάβει να «υπάρξω» συγγραφικά εκτός κρίσης, οικονομικής τουλάχιστον, δεδομένου ότι τα πρώτα μου βιβλία, «Αλτσχάιμερ Trance» και «Κόκκινη Πινέζα» κυκλοφόρησαν το 2010. Η όποια έμπνευση καθόλου δεν έχει να κάνει με λογαριασμούς τραπέζης, ευκαιρίες και αδιέξοδα -η ζωή νομοτελειακά ατελής- αλλά με λογαριασμούς δικούς μας με τα πράγματα, τις αισθήσεις και γιατί όχι, τις παραισθήσεις μας.

Ποια είναι η σχέση σας με τη λογοτεχνία;

Μια λέξη γεννημένη από τέχνη και λόγο δεν μπορεί παρά να είναι κομμάτι της ζωής συνδεδεμένο με την ευφυία. Τελείωσα γαλλική γλώσσα και φιλολογία και έκανα σπουδές λογοτεχνικής μετάφρασης. Τα περισσότερα από τα βιβλία που διαβάζω είναι λογοτεχνικά. Μου αρέσει ιδιαίτερα η ανάγνωση θεατρικών έργων. Γράφω διηγήματα, ποίηση και παιδικά. Θα ήθελα να δοκιμάσω όλα τα είδη. Η συγγραφή είναι άσκηση και παιχνίδι μαζί. Απόλαυση και τραύμα, πάλι μαζί.

Μπορεί ένα καλό βιβλίο να «σώσει» την ψυχή μας;

Μοιάζει λίγο σαν ορισμός. Ότι καλό είναι το βιβλίο που μπορεί να σώσει την ψυχή μας. Όμως επειδή είναι βαριά και ακατανόητη σε μένα τόσο η λέξη «σωτηρία» όσο και η έννοια της «ψυχής», υποθέτω ότι καλό είναι το βιβλίο που θα σε συγκινήσει. Καθόλου όμως δεν ξέρω αν αυτή η συγκίνηση έχει να κάνει με την «αρετή».

Τα επόμενα συγγραφικά σχέδιά σας;

Μόλις κυκλοφόρησε ένα έμμετρο παραμύθι μου για τις ημέρες της εβδομάδας, «Και οι μέρες είναι εφτά!» από το Ιπτάμενο Κάστρο. Μέσα στο 2016 θα βγει από τις εκδόσεις Μελάνι, η νουβέλα μου «Αντίστροφα - love will tear us apart» και από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, ένα παιδικό βιβλίο για τον σχολικό εκφοβισμό με τίτλο «Η δυστυχία του να είναι κανείς μαθητής». Αυτά όμως είναι τα ήδη κανονισμένα εκδοτικά σχέδια. Τα συγγραφικά θα ήθελα να περιλαμβάνουν κι άλλο θέατρο. Η γοητεία του προφορικού λόγου, του ζωντανού κειμένου που συμβαίνει τώρα, είναι εθιστική.

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1982 στην Αθήνα. Είναι πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Έχει αποφοιτήσει από το τμήμα της Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και το μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Πολιτιστικής Διαχείρισης του Παντείου Πανεπιστημίου. Ήταν υποψήφια για το «Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα» του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω το 2011 με τη συλλογή διηγημάτων της Αλτσχάιμερ trance (εκδόσεις Τετράγωνο). Ήταν επίσης υποψήφια για το «Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη» το 2014 με την ποιητική της συλλογή Πλαστική άνοιξη (εκδόσεις Εκάτη). Το 2012 έλαβε υποτροφία ενθάρρυνσης από το το C.N.L. (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου Γαλλίας) για το βιβλίο της με τίτλο Αντίστροφα-Love will tear us apart. Άλλα βιβλία της: η συλλογή διηγημάτων Φαμιλιάλ (εκδόσεις Μελάνι 2014) και τα παιδικά Η κόκκινη πινέζα (εκδόσεις Ιπτάμενο Κάστρο 2010), Το μπλε τριαντάφυλλο (εκδόσεις Ιπτάμενο Κάστρο 2011), Η ερωτευμένη μπόσα νόβα (εκδόσεις Ιπτάμενο Κάστρο 2014) και Το αθώο ψέμα και η καθαρή αλήθεια (εκδόσεις Σαΐτα 2015). Το 2013 συμμετείχε στη συλλογή διηγημάτων των εκδόσεων Vakxikon.gr Crisis 10+1 διηγήματα για την ελληνική κρίση.

Στέργια Κάββαλου: Το θαύμα θα έρθει από τη δική μας αντίσταση

Ράνια Παπαδοπούλου / Ελλάδα / 28.12.15 ] - www.artinews.gr


Συνέντευξη στη Ράνια Παπαδοπούλου

 Ανάμεσα στους τίτλους βιβλίων νέων συγγραφέων, το όνομα της Στέργιας Κάββαλου συναντάται συχνά, είτε στον τομέα της παιδικής λογοτεχνίας, είτε σε εκείνον του διηγήματος, αλλά και σε διάφορα sites.Μόλις στα 33 της χρόνια, η Στέργια Κάββαλου είναι μία από τις πολυγραφότατες συγγραφείς της γενιάς της, έχοντας στο ενεργητικό της ένα σημαντικό αριθμό βιβλίων, μεταφράσεων και διακρίσεων. Η “Άλκηστις-ο μονόλογος της εξώπορτας”, το πρώτο θεατρικό της έργο, που παρουσιάζεται στο θέατρο Διθύραμβος, ήταν η αφορμή για μια συζήτηση μαζί της. Μιλήσαμε για τα θαύματα, τη λογοτεχνία, τις σχέσεις, το σήμερα και το αύριο, αυτή τη φορά όχι με φόντο μία εξώπορτα, αλλά την περιοχή των Εξαρχείων.

 - Ποια είναι η Άλκηστις;

Σ.Κ.: Η Άλκηστις είναι μία γυναίκα στα 45. Έχει ένα παιδί,  το γιο της τον Κωστάκη, τον οποίο περιμένει να γυρίσει. Η Άλκηστις βασικά επιστρέφει από τη δουλειά, συνειδητοποιεί ότι έχει ξεχάσει τα κλειδιά της και παίρνει τηλέφωνο τον έφηβο γιο της ο οποίος έχει βγει ραντεβού. Προφανώς, ο γιος της δε μπορεί να διακτινιστεί και μέχρι να γυρίσει, εκείνη λέει τα δικά της. Γι' αυτό και ο τίτλος του έργου είναι “Άλκηστις, ο μονόλογος της εξώπορτας”.

 - Γιατί Άλκηστις;

Σ.Κ.: Γιατί ήθελα να δείξω ότι η ηρωίδα μου ήθελε να γίνει η χάρη και όχι η ντροπή της οικογένειας.

 - Πώς προέκυψε η ιδέα του έργου;

Σ.Κ.: Το έργο είναι παραγγελία. Η ηθοποιός Έφη Νιχωρίτη, που έχει το θέατρο Διθύραμβος, μου ζητούσε εδώ και πολύ καιρό να γράψω κάτι πάνω της. Είμαι του κατά παραγγελία, γιατί αυτό με βοηθάει. Αποσπάται πολύ εύκολα η προσοχή μου. Μου το πρότεινε. Είχε διαβάσει τα βιβλία μου, εγώ από την άλλη είχα παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις της, 18 χρόνια εκεί πήγαινα με τη μητέρα μου και είπα ότι θα γράψω κάτι πάνω της και θα είναι μόνη της στη σκηνή. Όταν ξεκίνησα να γράφω το έργο, δεν ήξερα πού θα πάει, τι θα γίνει, ούτε τι ήθελα να πω. Στην ουσία ήξερα τη συνθήκη, δηλαδή ότι ήθελα να μείνει έξω από την πόρτα και με τα αντικείμενα της τσάντας της, με βάση ότι κάποια στιγμή μία γειτόνισσα βλέπει ότι έχει κλειδωθεί απ'έξω και δεν της λέει “Πάθατε κάτι; Μήπως θα θέλατε να μπείτε μέσα;” Με όλη αυτή την αποξένωση, που μπορεί να υπάρχει, με όλο αυτό το αστικό περιβάλλον και το γεγονός ότι η Άλκηστις δε μένει με κάποιο άντρα ή κάποιο φίλο, παρά μόνο με το παιδί της, είναι χωρισμένη, έχει κάποιες εφήμερες σχέσεις, στο τέλος καταλαβαίνει, ότι όλοι θέλουμε έναν άνθρωπο.

 -Ποιο είναι το μαχαίρι που πλήγωσε την Άλκηστη;

Σ.Κ.: Ο εαυτός της. Η Άλκηστις είναι μία γυναίκα, παρ' όλο που με βάση την εξωτερική της εμφάνιση, φαίνεται δυναμική και ότι ταιριάζει στην ηλικία της, στην ουσία είναι μία έφηβη, η οποία κάνει σπασμωδικές κινήσεις και επιλογές, θέλει απεγνωσμένα να την αγαπούν, αλλά δεν θέλει να δείξει αυτή την αδυναμία. Φυσικά στο έργο γίνεται αναφορά και στη μάνα, διότι πάντα με τη μάνα μας έχουμε αυτή τη δύσκολη σχέση, είναι το πιο κομψό που μπορώ να πω, στο τέλος δηλαδή δικαιώνει και κάποια λόγια που της έλεγε η μητέρα της, η οποία έχει πεθάνει. Για μία γυναίκα στην ηλικίας της ηρωίδας μας είναι δύσκολο να παραδεχθεί κάτι σωστό που της είχε πει παλαιότερα η μητέρα της. Ωστόσο συμβαίνει, χωρίς να σημαίνει ότι είναι κάτι το συντηρητικό. Δηλαδή αυτό το one to one, που προκύπτει ότι θέλει και αυτή σαν σχέση, για εμένα δεν είναι συντηρητικό. Είναι απλώς η δική της ανακάλυψη, ότι αυτό χρειάζεται. Και αν καταλαβαίνεις τι χρειάζεσαι, καλό είναι να το διεκδικείς, όπως κάνει και η ίδια στο τέλος.

-Οπότε καταφέρνει να αποδεσμευτεί από όλα όσα την έχουν πληγώσει.


Σ.Κ.: Όπως μιλάει δυνατά, χρησιμοποιώντας τη συνθήκη, τα αντικείμενα της τσάντας, το ότι ο γιος της έχει βγει ραντεβού με μία κοπέλα κλπ., καταλήγει να συνειδητοποιεί τι θέλει.

 - Η Άλκηστις αδυνατεί να αντιληφθεί τη συνέχεια της ζωής;

Σ.Κ.: Έχει καταλάβει ότι η ζωή προχωράει. Δεν είναι ότι έχει μείνει στο παρελθόν. Έχει καταλάβει ότι το παιδί της μεγαλώνει και έχει γνωρίσει μία κοπέλα. Μάλιστα του προτείνει να πάνε μαζί σε μια άλλη χώρα, σε ένα άλλο σχολείο, εκεί που το εκπαιδευτικό σύστημα θα είναι πιο ελεύθερο. Είναι μία τέτοια μαμά, που δεν πιέζει το παιδί της να διαβάσει. Είναι cool τύπισσα. Όταν είσαι cool, σημαίνει ότι δέχεσαι και πολλά. Και επειδή δέχεσαι πολλά, στο τέλος κάπου σπας.

 -Η εξώπορτα τι συμβολίζει;

Σ.Κ.: Θα σου πω αυτό που λέει και η Έφη Νιχωρίτη. Η εξώπορτα δηλώνει ότι στην ουσία η Άλκηστις είναι έξω από τη ζωή της την ίδια

 - Σε παλαιότερη συνέντευξή σου είχες πει ότι “γράφουμε από αναγκαιότητα και όχι από βεβαιότητα”. Ποια είναι η αναγκαιότητα που εντοπίζεις μέσω του μονολόγου της Άλκηστης.

Σ.Κ.: Θα σου πω γιατί το είχα πει καταρχήν..Το να γράφεις δεν είναι ηρωικό και σπουδαίο. Υπάρχουν άλλες δουλειές που είναι όντως ηρωικές. Γράφεις γιατί έτσι σου βγαίνει και είναι μία προσωπική σου ανάγκη. Και όντως. Στην αρχή δε σκέφτεσαι το κοινό. Είναι κάτι πιο προσωπικό. Δε σκέφτεσαι  το κοινό και την αποδοχή. Το κάνεις για εσένα. Νομίζω και ότι λόγω ηλικίας αρχίζω να σκέφτομαι διαφορετικά. Μου έχει φύγει αυτή η παρόρμηση. Μαθαίνω να κάνω και δεύτερη σκέψη. Αυτόν τον καιρό διασκευάζω μία κινηματογραφική ταινία, που λέγεται “Η μαμά και η πουτάνα”, που αναφέρεται στον απόηχο του Μάη του 1968, όπου η πρωταγωνίστρια έχει μπερδευτεί. Λέει ότι θέλει να βιώσει τη σεξουαλική επανάσταση, αλλά μετά γνωρίζει κάποιον και παλεύει με τον ίδιο της τον εαυτό. Κάπως επηρεασμένη από αυτό, ήθελα να δείξω το πώς φτάνεις στο σημείο να διεκδικείς αυτό που θέλεις, που μπορεί να είναι ένας άνθρωπος. Δεν χρειάζεται επειδή η εποχή είναι διασπαστική να είμαι και εγώ.

 - Τοποθετείς την Άλκηστη λοιπόν στο σήμερα.

Σ.Κ.: Ναι. Η Άλκηστις βρίσκεται σε ένα αστικό περιβάλλον. Υπάρχουν κάποιες αναφορές στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση. Δεν μένει έξω από την πραγματικότητα. Για παράδειγμα αναφέρεται στους μετανάστες. H Άλκηστις από την άλλη δε θέλει να ακούει ειδήσεις. Κλείνει τα αυτιά της,πράγμα που δείχνει μία παιδικότητα. Δεν έχει την επαναστατικότητα της εφηβείας. Δεν θέλει να ακούει άσχημες ειδήσεις για τα παιδάκια που πνίγονται στη θάλασσα. Δε θέλει να ακούει για συμμορίες που μπαίνουν στα σπίτια και κλέβουν ηλικιωμένους. Δε θέλει να ακούει για πόλεμο. Για αυτό δεν άφηνε ποτέ το παιδί της να παίζει με στρατιωτάκια. Του έδινε τις κούκλες της πρώτης της κόρης, που μπορεί να μην είχαν κεφάλια, να ήταν γυμνές. Μετά λέει,ότι έχει περάσει η ζωή από πάνω της και όχι τα τανκς.

 -Η αθωότητα είναι το αίτημά σου για αυτή τη σημερινή κατάσταση;

Σ.Κ.: Δεν ξέρω, επειδή δεν είναι η εποχή της αθωότητας. Βέβαια, με ενδιαφέρει πρώτα η παιδική ηλικία, γιατί πιστεύω ότι είναι οδηγός μας. Ακόμα και το τι κάναμε σαν παιδιά και τα παιχνίδια που  παίζαμε, είναι ενδεικτικά της δουλειάς που κάνουμε μετά ή της δουλειάς που πρέπει να κάνουμε. Για αυτό, αυτό που πρέπει να κάνει κάποιος που θέλει να μάθει τον εαυτό του – και αυτό το λέω σαν συμβουλή αν και δε μου αρέσει να δίνω συμβουλές- είναι να ανατρέξει στην παιδική του ηλικία και τις δραστηριότητες που του άρεσαν τότε.

 - Σε ένα διήγημά σου, που έχει δημοσιευτεί στο consider.gr, αναφέρεις ότι η εποχή πάσχει από έλλειψη θαύματος και όχι θύματος.

Σ.Κ.: Εκτός του ότι και οι ίδιοι θυματοποιούμε τον εαυτό μας, τουλάχιστον σε πιο προσωπικό επίπεδο, σιγά σιγά μας παίρνει η μπάλα όλους και δεν έχουμε πρωτοβουλία. Το “θαύμα” δεν είναι κάτι που θα έρθει από τον ουρανό, είναι κάτι που θα έρθει από τη δική μας αντίσταση στα πράγματα και το να πιστέψει ο καθένας μας στη δύναμη που έχει για να αλλάξει την καθημερινότητά του αρχικά.

 -Ποιο είναι το θαύμα που θα ήθελες να δεις προσωπικά;

Σ.Κ.:  Να υπάρχει περισσότερη δικαιοσύνη σε όλες τις σχέσεις και σε όλα τα επίπεδα.

 -Πώς θα όριζες  τη δικαιοσύνη;

Σ.Κ.: Ως κοινωνική δικαιοσύνη πρώτα. Δε μπορείς να σκεφτείς κάτι διαφορετικό. Και μετά στις διαπροσωπικές σχέσεις ως ισορροπία

 -Μονάδα μέτρησης των social media είναι όντως η ανάγκη, όπως είχες αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξή σου;

Σ.Κ.: Ναι.  Είναι η ανάγκη μας για επαφή και για επικοινωνία, για γράψιμο όπως έλεγα πριν. Είναι λίγο ζωώδη τα πράγματα. Όπως έχεις ανάγκη να φας, να πιες και να κοιμηθείς, έτσι έχεις την ανάγκη να επικοινωνήσεις. Και αφού αυτός είναι ο τρόπος της εποχής, κάπως έτσι μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία.

 -Ωστόσο υπάρχει και η άποψη ότι οι ανθρώπινες σχέσεις μέσω socialmedia διαβρώνονται.

Σ.Κ.: Διαβρώνονται ούτως ή άλλως. Δεν έχεις ανάγκη το facebook για να σου χαλάσει τις σχέσεις. Θα σου πω πώς λειτουργεί για εμένα. Έχω κάποιον φίλο στοfacebook και μπορώ να παρακολουθώ τι κάνει και έχω λιγότερη ανάγκη να του τηλεφωνήσω για να βρεθούμε, γιατί παρακολουθώ τη ζωή του και ξέρω σε τι φάση βρίσκεται. Αν αυτό είναι ένα είδος διάβρωσης τότε ναι. Το facebook ουσιαστικά είναι ένα ζωντανό ημερολόγιο. Παλιά φοβόμασταν μήπως ανακαλύψει μία μαμά το ημερολόγιό μας και τώρα τα αποκαλύπτουμε όλα μόνοι μας.

 -Ας επιστρέψουμε στη λογοτεχνία. Πώς θα σχολίαζες το τοπίο στη λογοτεχνία, δεδομένου ότι γράφεις παιδικά βιβλία, μυθιστορήματα κά.; Υπάρχει χώρος για νέους λογοτέχνες;

Σ.Κ.: Όσο θέλεις να γράψεις, υπάρχει χώρος. Αυτό εσύ το διαμορφώνεις. Τώρα αν εννοείς το αν  επιλέγουν οι εκδότες να βγάλουν το βιβλίο κάποιου πρωτοεμφανιζόμενου, παρόλο που είναι δύσκολο, υπάρχει ο φόβος ότι ίσως να μην πουλήσει  και ειδικά στα διηγήματα, πάντα βγαίνουν και καινούριοι συγγραφείς.

 -Πώς θα σχολίαζες το προφίλ της γυναίκας συγγραφέα, τα βιβλία της οποίας κατατάσσονται στις λίστες με τα ευπώλητα ή όπως προτιμώ να τα χαρακτηρίζω ως βιβλία- προϊόντα μαζικής κατανάλωσης ;

Σ.Κ.: Δεν πρόκειται για λογοτεχνία και δεν το λέω αφ' υψηλού. Είναι “γράφω μία ιστορία και απλά τυπώνεται”.  Αν ήταν το καθετί που έχει ένα ISBN και βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία να ήταν λογοτεχνία εντάξει. Και ούτε μου αρέσει ο όρος ροζ ή γυναικεία. Είναι λίγο unisex η ζωή. Δεν είναι κοινό ένας, δύο, τρεις, πέντε άνθρωποι που θέλουν αυτό. Πρέπει να υπάρχει μία ποικιλία για να μπορεί να διαλέγει ο καθένας, να εκπαιδεύεται, να διαμορφώνεται. Δε μπορεί να του δίνεις το χειρότερο που έχεις. Το πιο εύκολο.

 -Και το ηλεκτρονικό βιβλίο;

Σ.Κ.: Δεν είμαι εξοικειωμένη με το ηλεκτρονικό βιβλίο. Στην Ελλάδα νομίζω ότι δεν είναι κανείς εξοικειωμένος και τα κατεβάσματα που γίνονται είναι σε αγγλικούς τίτλους. Κατεβάζω όμως διαδραστικά παραμύθια. Κανονικό ηλεκτρονικό βιβλίο δε μπορώ να διαβάσω.

 - Ένας συγγραφέας, πότε ενηλικιώνεται;

Σ.Κ.: Αν θεωρήσουμε την ενηλικίωση ως ένα ηλικιακό όριο που έχεις τη συναίσθηση του τι κάνεις, μετά από το αυθόρμητο των πρώτων βιβλίων ίσως τότε να συμβαίνει. Στο πρώτο βιβλίο έχεις την ανάγκη να τα πεις όλα. Μόλις σου φύγει αυτός ο ενθουσιασμός και η χαρά, μάλλον τότε ενηλικιώνεσαι. Αν μπορούμε να μιλήσουμε για ενηλικίωση.

 -Κλείνοντας,ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια;

Σ.Κ.: Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το νέο μου παιδικό βιβλίο για τις ημέρες της εβδομάδας με τίτλο “Και οι μέρες είναι επτά”, από τις εκδόσεις Ιπτάμενο Κάστρο, σε εικονογράφηση Βιβής Μαρκάτου. Το 2016 ξεκινά μία συνεργασία μου με το “Μεταίχμιο” στο παιδικό. Το πρώτο βιβλίο λέγεται “Η δυστυχία του να είναι κανείς μαθητής” με θέμα το bullying και θα κυκλοφορήσει στις αρχές του 2016. Και επίσης μέσα στο 2016, θα κυκλοφορήσει μία νουβέλα από τις εκδόσεις Μελάνι, με τίτλο “Αντίστροφα – Love will tear us apart”.

***Η “Άλκηστις, ο μονόλογος της εξώπορτας” το θεατρικό έργο της Στέργιας Κάββαλου, σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της Έφης Νιχωρίτη, παρουσιάζεται κάθε Σάββατο στις 9.00 μ.μ. και κάθε Κυριακή στις 8.00 μ.μ. στο Θέατρο Διθύραμβος( Λητούς 6, πλατεία Αγίας Λαύρας,Μαρούσι)

Στέργια Κάββαλου - Δέκα άλμπουμ εκτός ώρας και εποχής


Έχεις τόσες μουσικές στο κεφάλι σου μα όταν πας να τις βάλεις στο χαρτί, καθόλου δεν ξέρεις να τις βολέψεις. Δέκα albums που νόμιζα ότι αγάπησα στην εποχή τους, στην ώρα τους, για να καταλάβω εκ των υστέρων ότι οι μουσικές αγάπες δεν έχουν ούτε ώρες, ούτε εποχές.

1. ΧΑΡΑΤΣΙ - Νίκος Παπάζογλου

Γεννήθηκα το '82 που σημαίνει ότι άκουγα Παπάζογλου από δύο ετών. Μπορεί και από δύο ημερών, με την Εκδίκηση της Γυφτιάς. Παπάζογλου στο αμάξι του μπαμπά, Παπάζογλου στα οικογενειακά γλέντια με τον Νικόλα να είναι η πρώτη συγκίνηση της παιδικής ηλικίας και η παντοτινή. Εξάλλου, "όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν".

2. ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΠΑΛΚΟΝΙ - Ελένη Βιτάλη

Δίσκος που δίνει ταυτότητα. Ακούγοντάς τον μαθαίνεις τη Βιτάλη, τη γυναίκα. Είναι το σάουντρακ της ζωής όλης."Πρόσεξε θα σκοτωθείς" μου φωνάζει ο οδηγός. "Και τι έγινε που ζεις" λέει μέσα μου ο Θεός. Απ' όταν άκουσα το "Περπατούσα αφηρημένη" έχω στο μυαλό μου τους στίχους του, σε κάθε μικρή ή μεγάλη μου διάβαση.

3. VITALOGY - Pearl Jam

Σε κασέτα. Από τις πρώτες μου αγορές. Σε early teen φάση να κλειδώνεσαι στο δωμάτιο ακούγοντας το Nothingman και να συγκινείσαι χωρίς να ξέρεις γιατί. Αιώνια ερωτευμένη με τη φωνή του Eddie Vedder και φουλ ευγνώμων που τον άκουσα το καλοκαίρι στο Άμστερνταμ επιβεβαιώνοντας χρόνια μετά ότι η grunge ποτέ δεν πεθαίνει.

4. NEVERMIND - Nirvana

Αναβάθμιση. CD αυτή τη φορά, κλειστή όχι μόνο η πόρτα αλλά και τα πατζούρια. Ένας Cobain που γεννήθηκε για να μας συστήσει τον κόσμο. Smells like teen spirit στο repeat και στο τέρμα. Η μπάντα του κόσμου μου. Με έναν αυτόχειρα τόσο οικείο και τόσο πανταχού παρόντα. Με έναν Kurt σύντροφο στο αδιέξοδο. Και η επιδίωξη της νιρβάνας καλά κρατεί.

5. ΚΑΤΙ ΣΑΡΑΒΑΛΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ - Διάφανα Κρίνα

Τα Διάφανα Κρίνα στο γυμνάσιο άρεσαν σε λιγότερους απ' ότι οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά. Γι' αυτό κι εμείς είχαμε πείσει τους εαυτούς μας ότι είναι φοβερή μπάντα. Άλλο που δεν άντεχα καθόλου τη φωνή του Ανεστόπουλου. Μέχρι που τους είδα σε σαββατιάτικη λυκειακή έξοδο στο ΡΟΔΟΝ. Άργησαν πολύ οι σαράβαλες καρδιές να βγουν από το cd player. Η ακρόασή τους θύμιζε περισσότερο διαλογισμό. Με την Κυριακή των Βαΐων να στέλνει καρτ ποστάλ απ' τον Άδη ακόμα και τις καθημερινές.

6. ΤΡΥΠΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ - Τρύπες

Να δίνεις την κασέτα στον οδηγό της σχολικής εκδρομής και να μουρμουρίζει που του χαλάς το λαϊκό πρόγραμμα. Να είσαι στην κατάληψη και να κάνεις παραγγελιά το "εδώ" από τη β' πλευρά. Να είσαι μικρός και να νιώθεις το μεγαλείο. Ένα reunion παρακαλώ.

7. TURN LOOSE THE SWANS - My Dying Bride

Death metal καταραμένων ποιητών. Για τις ρομαντικές μέρες της απόλυτης ομορφιάς, της απόλυτης αγάπης, της απόλυτης σκοτεινιάς. Soul searching γοτθικών προδιαγραφών και ένα πιάνο που έρχεται από τα έγκατα για μόνιμη επίγεια εγκατάσταση.

8. ALTERNATIVE 4 - Anathema

Cause I'm so empty. Αλλά το φωνάζω για να το ακούσετε όλοι.

9. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΛΛΟΣ ΓΙΝΟΜΑΙ - Χάσμα

Από τον Πύργο στη Βίλα Αμαλίας, οι Χάσμα έχουν όλο το ρησπέκτ της ελληνικής πανκ σκηνής και όχι άδικα. Στίχοι χρονογραφήματα μιας ρημαγμένης και βαθιά συμπλεγματικής καθημερινότητας που όταν είσαι 20 σε εξοργίζει και όταν είσαι παραπάνω πάλι δεν σταματά να σε αφορά. Με το "ό,τι αγαπώ είναι για λίγο" να μοιάζει στόχος προς αποφυγή.

10. PAGAN - Cruachan

Irish folk metal από το Δουβλίνο ή αλλιώς όταν η παράδοση του άλλου γίνεται δική σου. Τους ανακάλυψα από το Metal Hammer τότε που μελετούσαμε κανονικά τα περιοδικά και πηγαίναμε στο Dark Side στα Εξάρχεια για ανεφοδιασμό. Ακόμα τους ανακαλύπτω με την ίδια περιέργεια αφού η μίξη μέταλ-παράδοσης, είναι μόνο απογειωτική.
_____

Η συλλογή διηγημάτων της Στέργιας Κάββαλου με τίτλο "Φαμιλιάλ" κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μελάνι.


 

Τα αγαπημένα πράγματα της Στέργιας Κάββαλου

Η συγγραφέας μιλά για τα πολιτιστικά αγαθά που αγαπά: Απ' τους Νιρβάνα και τον Edvard Munch μέχρι τον Καρυωτάκη και το Californication 

 

Φωτο: Γιώργος Ιατρίδης 

Από τον ΑΡΗ ΔΗΜΟΚΙΔΗ

"Με λένε Στέργια από το Στεργιωτή" μου λέει η πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. [Με τη συλλογή διηγημάτων της "Αλτσχάιμερ trance" ήταν υποψήφια στην κατηγορία 'Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα' του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω 2011. Συμμετείχε στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. Το 2012 έλαβε υποτροφία ενθάρρυνσης από το CNL (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας) για το επόμενο βιβλίο της με τίτλο "Αντίστροφα-Love will tear us apart". Με την ποιητική συλλογή της "Πλαστική άνοιξη" ήταν υποψήφια για το Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη 2014.]  Σε όλο το δημοτικό έκοβα χαρτάκια τα οποία και μουτζούρωνα.] "Τώρα γράφω ποίηση, παιδικά και διηγήματα. Εξακολουθώ να κόβω χαρτάκια έτσι για την εκτόνωση αλλά έμαθα να αποθηκεύω τις μουτζούρες μου στον υπολογιστή."  
Της ζήτησα να μοιραστεί μαζί μου τα αγαπημένα της πολιτιστικά αγαθά, για να καταφέρω να την ψυχολογήσω καλύτερα...  

Αγαπημένο φιλμ;

Η μαμά και η πουτάνα, του Ζαν Εστάς    
Γιατί σημασία δεν έχει η ορθότητα ή το παράδοξο των λόγων αλλά η εφευρετικότητα και η προτωτυπία ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βάζεις το χέρι σου στη φορμόλη εκθέτοντάς το για το μεροκάματο. Ένα ποστ-επαναστατικό παραλλήρημα των αρχών του 1970 με πρωταγωνιστή το κλειστό σύμπαν του Αλεξάντρ, της Μαρί και της Βερονικά, ενός ιδιότυπου ερωτικού τριγώνου που ταλαντεύεται μεταξύ μικροαστισμού και χίπικης αισθητικής. Μεταξύ σεξουαλικής απελευθέρωσης και μοναδικής αγάπης. Ο πρωταγωνιστής Ζαν Πιερ Λεό και ο τελευταίος γυναικείος μονόλογος του έργου, αρκούν για να μη σε αποθαρρύνουν οι 3,5 ώρες της κινηματογραφικής του διάρκειας.     

Αγαπημένο βιβλίο;

Η αγριόχηνα, του Πολ Γκάλικο   Γιατί από τότε που το διάβασα, θέλω κι εγώ να μένω σε φάρο. Όχι απαραίτητα στο Έσσεξ. Γιατί θέλω κι εγώ να φροντίζω άγρια, πληγωμένα ζώα. Γιατί θέλω κι εγώ παρέα όπως ο μοναχικός ζωγράφος και φαροφύλακας. Και στην τελική γιατί δεν είναι και λίγο να μαθαίνεις στα δέκα σου από το συνομήλικό σου κοριτσάκι της ιστορίας ότι τελικά δεν υπάρχει ασχήμια.     

Αγαπημένη συναυλία; 

Manu Chao,Φρεαττύδα 2002   
Η απόλυτη σωματοποίηση της μουσικής. Ξεκίνησα μόνη μου από το Μαρούσι. Φορούσα κόκκινα all star, παντελόνι καμπάνα, κολορέ μπλουζάκι και μαντήλι στο κεφάλι. Πήρα μπίρα, στάθηκα στην πρώτη σειρά και τρελάθηκα. Χόρευα τόσο που λιποθύμησα. Δεν έτρωγα εκείνες τις μέρες. Πέφτοντας έχασα την αγαπημένη μου τσάντα με τα καθρεφτάκια από τα ινδικά. Κάποια στιγμή με σήκωσε στα χέρια ένα παιδί και με έβγαλε από τον κόσμο. Γυρίσαμε μαζί. Ευτυχώς έμενε στην Κηφισιά.

Αγαπημένη φωτογραφία;

Είναι πολύ δύσκολο να με συγκινήσει ό,τι δεν έχει λέξεις. Ανακάλυψα όμως με ενδιαφέρον τα αστικά γυμνά του αμερικανού φωτογράφου Σπένσερ Τιούνικ. Και ειδικά τη σειρά του “America zone”. Όχι για την απενοχοποίηση του ανθρώπινου σώματος. Για την απενοχοποίηση του βιομηχανικού μας περιβάλλοντος.   

Μία στην τύχη    

Αγαπημένο ποίημα; 

Είμαστε κάτι…/του Κώστα Καρυωτάκη  

Το συγκεκριμένο απόσπασμα θα μπορούσα να το δείχνω αντί ταυτότητας:

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.    

Αγαπημένος δίσκος; 

Nirvana, Unplugged in New York  

Δώρο για το Πάσχα από τον μπαμπά μου. Κλειδωμένα δωμάτια, το cd σε ανελέητο repeat και η ανακάλυψη της grunge side of the life που ήταν από τις πιο μεγαλειώδεις μιας εφηβείας που ποτέ δεν τελειώνει.      

Αγαπημένο τηλεοπτικό πρόγραμμα; 

Californication   

Γιατί ο πρωταγωνιστής, Χανκ Μούντι, είναι και συγγραφέας και fucked up. Και είναι πάντα ανακουφιστικό να επιβεβαιώνεις τον κανόνα. Οκ, και για το στυλ, τη μουσική και την ίδια την Καλιφόρνια.

Αγαπημένο έργο τέχνης; 

MADONNA, Edvard Munch    

Πίνακας-masterpiece που κατάφερε να χωρέσει μέσα του όλη τη ζωή. Σεξουαλικότητα, αναπαραγωγή, θάνατος. Τόσο απλό, τόσο νομοτελειακό, τόσο όμορφο που καταλήγει σχεδόν μεταφυσικό.    

*****    

 Η τελευταία συλλογή διηγημάτων της Στέργιας Κάββαλου «Φαμιλιάλ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ.    (stergia.yolasite.com) 

SOCIAL LIFE

Social life #3

Στέργια Κάββαλου.

22.01.2015

Τη λένε Στέργια από το Στεργιωτή και άλλοτε είναι πολύ καλά άλλοτε ούτε λίγο. Άμα την πεις γαλλικού, μέσα θα πέσεις.

Αλτσχάιμερ Trance, Αρνητικό 13, Πλαστική Άνοιξη και Φαμιλιάλ είναι μερικά από τα βιβλία της που κυκλοφορούν στα μπουκστόρια. Τώρα αν είσαι κάτω από δέκα, μπορείς να διαβάσεις την Κόκκινη Πινέζα, το Μπλε Τριαντάφυλλο και την Ερωτευμένη μπόσα νόβα. Κι αυτά δικά της είναι. Ναι, γράφει ποίηση, διηγήματα και παιδικά.
Αγαπάει τις μικρές προτάσεις, τον Παπάζογλου, το πράσινο ηλεκτρίκ, τα 90’s, τα τατουάζ, την αεροπλανική απογείωση, τη βότκα στυμένο λεμόνι, τον Σαχτούρη, τους τελευταίους ορόφους των πολυκατοικιών και τα χρυσόψαρα.
Φοβάται τα μυθιστορήματα τους ενός κιλού, τους λευκούς τοίχους, τα ’80s, το μεσοδιάστημα, τα πολλά τα goji berries, τα δέντρα τη νύχτα, τη Δημουλίδου τη νύχτα, τους λογιστές, την άνοιξη, τα ζωντανά στρουμφάκια, τη μνήμη και τα κανίς.
Όταν μεγαλώσει, θα γίνει τραμπάλα. Από αυτές που ισορροπούν.

Αν είσαι ακουστικός τύπος συντονίσου τις Τρίτες 10-11μ.μ. στο metadeftero.gr και στην εκπομπή της «Σαν Ζουρνάλ».Το τελευταίο βιβλίο της Στέργιας Κάββαλου «Φαμιλιάλ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ.

#1: Δως μου ένα URL που σε χαρακτηρίζει.
stergia.yolasite.com

#2: Αν μπορούσες να αγοράσεις ένα hashtag και να το χρησιμοποιείς μόνο εσύ, ποιο θα ήταν αυτό;
Δεν έχω τέτοιες βλέψεις αποκλειστικότητας και ο καταναλωτισμός μου περιορίζεται σε πιο αντικοινωνικά πεδία #missword

#3: Αν αύριο έκλεινε το facebook τι θα έκανες;
Πάρτι απεξάρτησης λόγω ανωτέρας βίας. Λίγη παραπάνω αυτοπειθαρχεία να είχα, θα έκλεινα το λογαριασμό μου και τέλος αλλά βλέπεις συντηρώ στο μυαλό μου την πεποίθηση ότι κρατάω το φέις σαν ζωντανό ημερολόγιο συγγραφικών δραστηριοτήτων και μόνο.

#4: Πιστεύεις στον έρωτα με το πρώτο add;
Το πρώτο add είναι ένα κλείσιμο ματιού, μια αναπάντεχη εισαγωγή στον κόσμο του άλλου. Μέσα από ένα προφίλ, αποσπάς τόσες πληροφορίες όσες σε πέντε ραντεβού. Όλα πιο επιθετικά, πιο γρήγορα, πιο out in the open. Αλήθειες και ψέματα. Μου έχει τύχει και μένα από το πρώτο add που λες να πω «ουπς, κάτι θα γίνει εδώ, κάτι μεγάλο» και να έχω μαζί και όλα τα ταραχώδη συμπτώματα ενός πιο ρεαλιστικού coup de foudre. Θα προτιμήσω όμως τις συνεργασίες με το πρώτο add και σίγουρα τις φιλίες που καταλήγουν νομοτελειακά σε κάτι δημιουργικό.

#5: Ποια είναι η μονάδα μέτρησης των social δικτύων;
Η ανάγκη.

#6: Γιατί δίνουμε περισσότερα like, παρά αγκαλιές;
Μην τα βάζουμε σε ζυγαριά. Άλλες οι social media συνθήκες και άλλες αυτές της απτής πραγματικότητας. Είναι αφέλεια να καταδικάζουμε τους tech χρήστες σε αδιέξοδα αυτιστική δραστηριότητα και να αντιμετωπίζουμε τους μη χρήστες σαν υπερκοινωνικά και εκφραστικά πλάσματα. Αν μιλάς τώρα για την περίπτωση που τρελαίνουμε τον άλλον στα like και όταν τον δούμε από κοντά δεν του μιλάμε καν από τη ντροπή μας, εκεί ok φαίνεται η έλλειψη θάρρους μας όμως δεν έγινε και τίποτα. Όταν αλλάζει το μέσο, αλλάζει και η συμπεριφορά.  Αρκετές φορές σε παρουσιάσεις βιβλίων μου πχ, έρχονται φίλοι από το φέις που τυχαίνει να μην αναγνωρίσω μέσα στον όλο αποσυντονισμό της διαδικασίας, δεν μου μιλάνε και μετά επιστρέφοντας στο σπίτι μού στέλνουν στο inbox. Είναι κάπως χαζό αλλά το έχω κάνει κι εγώ. Όσο για τις αγκαλιές, νομίζω ότι πρέπει να συνατογραφούνται. Έτσι που κάθεται ο καθένας στη γωνία του, μόνο με εντολή γιατρού θα ξεκολλήσουμε. Γαμώτο, πότε θα σταματήσουμε να θέλουμε να μας λένε τι να κάνουμε;

#7: Πόσο ζηλεύεις τη virtual ευτυχία των άλλων;
Όταν η ευτυχία είναι μόνο virtual, λυπάμαι και σχεδόν νιώθω την απόγνωση και τη μοναξιά που αποπνέουν τα βεβιασμένα στιγμιότυπα χαράς. Όταν είναι ευτυχία ευτυχία, μόνο να χαρώ και να συγχαρώ μπορώ.

#8: Τα status σου έχουν συγκεκριμένο αποδέκτη ή εκφράζεις αβίαστα κάποια άποψη;
Δεν είναι όλα και τόσο αβίαστα. Έχω επίγνωση του μέσου, ξέρω τι ενοχλεί εμένα την ίδια να διαβάζω και σίγουρα δεν θέλω να φορτώνω το timeline με ακόμα περισσότερη τζανκίλα. Δεν φαντάζομαι ποτέ ποιος μπορεί να τα διαβάσει ή να τα σχολιάσει. Άμα το ήξερα από πριν, η όποια διάδραση θα ήταν βαρετή. Γράφω κυρίως για τις μικρές απαρατήρητες λεπτομέρειες της δικής μου καθημερινότητας που εικάζω ότι μπορεί να είναι και σκέψεις άλλων. Μια φράση για να δείξεις κάπως το “you are not alone” του πράγματος.

#9: Αν είχες την δυνατότητα να γράψεις ένα μόνο αλγόριθμο, τι από τα δύο θα διάλεγες. Να αποτινάξεις όλη τη μελαγχολία των ανθρώπων που έχει δημιουργηθεί από τα social networks, ή να ερωτευτείς παράφορα;
Μιλάς για αλγόριθμους σ’ έναν άνθρωπο που εμμονή του είναι η λέξη. Ας πούμε ότι διώχνοντας τη μελαγχολία  ανοίγει ο δρόμος και του παράφορου έρωτα.

#10: Έτος 2025, πως φαντάζεσαι τα social media;
Ότι μου πήρε ένα πεντάλεπτο να συνειδητοποιήσω ότι το 2025 δεν είναι ημερομηνία σε κάποιο έπος επιστημονικής φαντασίας αλλά αυτό που θα δείχνουν τα ημερολόγια σε δέκα χρόνια, τι σου λέει; Δέκα χρόνια στην πορεία της τεχνολογικής εξέλιξης, είναι πάρα μα πάρα πολλά. Τόσα που μπορεί ο όρος social media να είναι vintage και εμείς εν μέσω μιας πολύ πιο συναρπαστικής επανάστασης.

Συνέντευξη-Φωτογραφίες: Γιώργος Ιατρίδης

Ο Σούπερμαν συναντάει τον Γκράμσι στο "Φαμιλιάλ" της Στέργιας Κάββαλου

   Η Στέργια Κάββαλου στις σελίδες της μιλάει για έναν Σούπερμαν που τρώει φρουτόκρεμα λίγο πριν πετάξει, τον Ιησού του Μπέβερλι Χιλς, τον Γκράμσι του Συντάγματος και τη γυναίκα που ανεβάζει φωτογραφία στο facebook για να πάρει likes πριν πέσει στο κενό. Μιλάει για τα οικεία και παράξενα ταυτόχρονα, τους κρυμμένους φόβους, τις φανερές προσευχές. Το «Φαμιλιάλ» αποτελείται από 18 διηγήματα, συμβολικός ο αριθμός γι' αυτήν, δείγμα ενηλικίωσης. Ιστορίες οικογενειακές αλλά και... σπλάτερ, με ψήγματα υπερβολής και δόσεις αλήθειας που πονάνε.

   Το βιβλίο παρουσιάστηκε την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου στο Συνεργατικό Βιβλιοπωλείο Καφέ «Ακυβέρνητες Πολιτείες». Στην εκδήλωση μίλησαν για το «Φαμιλιάλ» ο Γιάννης Αντάμης, συγγραφέας και ο Κώστας Δεσποινιάδης, συγγραφέας-εκδότης.

Ας ξεκινήσουμε από τα πιο επιφανειακά. Γιατί διηγήματα; Είναι επιλογή, είναι ένα πρώιμο στάδιο συγγραφής, τι είναι ακριβώς;

«Είναι η αγάπη για τη μικρή φόρμα και για να πω την αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, το πρώτο πράγμα που διάβασα και μου έκανε εντύπωση ως μικρός αναγνώστης ήταν διήγημα. Άρα αυτό με συγκίνησε πρώτα κι εκεί ήθελα να στραφώ. Θα 'θελα να γράψω και κάτι άλλο, το επόμενο βιβλίο μου είναι νουβέλα, οπότε λίγο λίγο μεγαλώνουμε, θα 'θελα να πειραματιστώ με όλα τα είδη λογοτεχνίας. Πάντως κι εγώ δεν είμαι και η ίδια αναγνώστης μεγάλων μυθιστορημάτων, δεν είναι αυτό που μ' αρέσει».

Είναι μήπως και μια πρόκληση για σένα, να μπορέσεις να πεις μια ιστορία, να προκαλέσεις συναισθήματα σε περιορισμένο χώρο;

«Αυτό μου το λένε μερικές φορές, αλλά για μένα είναι το εύκολο, γιατί αυτό μου βγαίνει. Το δύσκολο θα ήταν ένα μυθιστόρημα, επειδή αυτό δεν ξέρω πως να το πιάσω. Το διήγημα μου βγαίνει αυθόρμητα. Είχαμε βέβαια και την παρεμβολή της ποίησης, με την "Πλαστική Άνοιξη", που είπα ότι θέλω να γράψω ένα ποιητικό βιβλίο και δεν πρόκειται να γράψω άλλο, για να πάρω ό,τι πιο βιωματικό, ό,τι πιο συμπυκνωμένο και να το βάλω εκεί μια για πάντα».

Βιωματικό είπες κατά την παρουσίαση σου ότι είναι και το «Φαμιλιάλ» και μου έκανε εντύπωση γιατί παρά το ότι μιλάς για οικογενειακές ιστορίες υπάρχει έντονο το στοιχείο της υπερβολής.

«Υπάρχει πάντα ένα στοιχείο... σπλάτερ, για να το πω χαριτολογώντας, υπάρχει πολύ αίμα. Η δομή των ιστοριών είναι καθημερινή, αλλά η εξέλιξη τους όχι. Το βαθύτερο ένστικτο και οι σχέσεις των πρωταγωνιστούν όμως είναι αρκετά κοινά και γύρω γύρω υπάρχει κάτι που θα σε εκπλήξει και θα σε ξαφνιάσει. Άλλωστε και η πραγματικότητα είναι σουρεαλιστική οπότε...».

Άρα εμπνέεσαι από κάτι δικό σου και το... «ξεχειλώνεις» ας πούμε;

«Από τις μικρές λεπτομέρειες στη συμπεριφορά των ανθρώπων που αυτές τελικά είναι οι αλήθειες. Νομίζω ότι ένας συγγραφέας, άσε ας μη βάλουμε τον εαυτό μου, ένας συγγραφέας ή ποιητής, διακρίνει αυτές τις "συμπαντικές" αλήθειες. Δεν τις παρατηρείς γιατί είτε δεν έχεις την οξυδέρκεια ή τη διάθεση να το κάνεις. Γενικότερα ό,τι γράφω έχει σχέση με το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον, γιατί νομίζω ότι κι εγώ δεν έχω ενηλικιωθεί ακόμα, άρα με απασχολεί ακόμα αυτό, καθώς δεν έχω φτιάξει ακόμα τη δική μου δομή οικογένειας. Στην ουσία είναι και η δικιά σου ευκαιρία να καταδικάσεις τον τρόπο που σε μεγάλωσαν...».

Πάντως πέρα απο το σπλάτερ και την υπερβολή, είναι έντονο και το στοιχείο της μελαγχολίας στις ιστορίες σου...

«Όχι σε όλες μωρε! Δεν γίνεται χωρίς λύπη κι άμα κάτι δεν ήταν λυπητερό δεν θα ήθελες να το γράψεις. Με αυτόν τον τρόπο θέλω να επισημάνω οτι αυτά τα συναισθήματα της απόγνωσης, της αγωνίας και λοιπά είναι πανταχού παρόντα και αυτά σε ωθούν να κάνεις το οτιδήποτε. Δηλαδή ένα μεγάλο αδιέξοδο, μια μεγάλη απογοήτευση αυτά είναι τα εφαλτήρια για μία δράση».

Πιστεύεις ότι γενικότερα η λογοτεχνία μπορεί να περιγράψει καλύτερα τα αρνητικά συναισθήματα;

«Αν μιλάμε μόνο για λογοτεχνία, πιστεύω ότι ένα κείμενο μπορεί να περιγράφει μια κατάσταση χαρούμενη ή λυπημένη με τρόπο που εσύ ως αναγνώστης δεν είχες φανταστεί, αλλά να είναι σωστό. Αυτό τότε περιγράφει μία αλήθεια, που μπορεί να πηγάζει και από θετικά και από αρνητικά συναισθήματα».

Τα θέματα σου φαίνεται να έχουν μια διαχρονικότητα, αλλά ταυτόχρονα πολλά από αυτά είναι εμπνευσμένα και από ζητήματα που ανακύπτουν πρόσφατα.

«Μ' αρέσει να γράφω για πράγματα που συμβαίνουν τώρα, την εποχή τη δική μου, να είναι σύγχρονα με μένα. Άρα όταν παρατηρώ κι εγώ κάτι τέτοιο, τη σχέση αυτή που έχουμε με τα social media, την απεγνωσμένη ανάγκη να δείξουμε πόσο ευτυχισμένοι είμαστε εκεί, που άμα πραγματικά ημασταν ευτυχισμένοι δεν θα περνούσαμε και τόσο χρόνο εκεί Κι επειδή η συγκεκριμένη ιστορία έχει μία βάση αλήθειας, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι προβλήματα κρύβει ο άλλος μέσα του, γιατί έχει αποφασίσει να πλασάρει αυτό, είναι μια δεύτερη ταυτότητα, ξαναγεννιέσαι μέσα από τα social media, παρουσιάζεις αυτό, στην πραγματικότητα είσαι κάτι άλλο κι άντε μετά να βρεις ποιος σε ξέρει, ποιος είναι δικός σου άνθρωπος, ποιος σ'αγαπάει... Πάντως ό,τι συμβαίνει τώρα, είτε σαν γλώσσα, είτε σαν συνθήκη, με ενδιαφέρει».

Αυτό όμως μήπως δεν είναι και τόσο καινούρια συνθήκη, αφού παλαιότερα τον ρόλο των social media έπαιζε η γειτονία ή γενικότερα ο κόσμος, όπου κι εκεί έπρεπε να υπάρχει κάποιο προσωπείο. Το γνωστό ερώτημα «τι θα πει ο κόσμος»...

«Ζούμε μια ατέλειωτη μοναξιά... Ο καθένας θα ήθελε να δει τον εαυτό του κάπως αλλιώς και προσπαθεί να το πετύχει. Κι εγώ φαντάζομαι ότι θέλω να είμαι "έτσι", αλλά δεν ξέρω πως να το κάνω, δεν έχω κάποιο εγχειρίδιο. Είναι... φαντασίωση, την οποία όσο δυσκολεύουν οι συνθήκες, τόσο περισσότερο την έχουμε ανάγκη. Είτε συνθήκες προσωπικές, πχ. μοναξιά, είτε οτιδήποτε άλλο».

Φαμιλιάλ, όπως γράφει και το εξώφυλλο του βιβλίου, δεν είναι μόνο το οικογενειακό, αλλά και το οικείο. Άρα να υποθέσω ότι πιστεύεις πως όλες αυτές οι ιστορίες, οι υπερβολικές, οι σπλάτερ, είναι κοντά μας, απλά επιλέγουμε να μην τις βλέπουμε;

«Αρχικά το "οικείο" πήγαινε ότι πρόκειται για ιστορίες αγάπης. Γι' αυτό κάπως ήθελα να το διαχωρίσω το οικογενειακό με τον ερωτισμό που μπορεί να νιώσουν δύο άνθρωποι μεταξύ τους. Θα μπορούσε να είναι κι αυτό που λες, ναι, όλοι μας ζούμε κοντά σε αυτές τις καταστάσεις, απλά είναι κάτι που μπορεί να μας διαφεύγει και μπορεί κάποιος άλλος να το γράψει, όχι εγώ απαραίητα. Κάποιος που ενώνει αυτές τις μικρές μικρές πραγματικότητες των ανθρώπων και είναι σαν να βγάζει ένα πιο ηχηρό συμπέρασμα. Για να στο δείξει στα μούτρα και να το κάνεις μετά ό,τι θέλεις».

Μιλάμε όμως για δεκαοχτώ ιστορίες, που παρά τις διαφορές στα συναισθήματα, στους ήρωες και στην πλοκή δεν παύουν να έχουν το ίδιο θέμα, είναι οικογενειακές. Και είπες κι εσύ στην παρουσίαση ότι υπάρχει και κάτι το προβλέψιμο, το μοιραίο του θανάτου που ξέρεις ότι έρχεται. Άρα πόσο εύκολο είναι, ενώ βαδίζεις μαζί με τον αναγνώστη προς ένα προδιαγεγραμμένο τέλος, να του προσφέρεις κάτι διαφορετικό;

«Όχι, δεν νιώθω ότι αυτοπεριορίζομαι, απλά με προβλημάτισε το γεγονός ότι στις περισσότερες ιστορίες το τέλος που ήθελα να δώσω ήταν κι ένα βιολογικό τέλος. Εκ των υστέρων δηλαδή αναρωτήθηκα, γιατί να θέλω να δώσω αυτό το τέλος, γιατί μήπως δεν ξέρω τι να κάνω παρακάτω; Δεν έχει παρακάτω; Αλλά τελικά πιστεύω ότι αυτή είναι τελικά η εμμονή μου με το θάνατο. Δεν πρόκειται για κάποιο μοτίβο, το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν σχέσεις, που βλέπουμε στη καθημερινότητα μας, αλλά ντρεπόμαστε να μιλάμε γι' αυτές. Κάτι τέτοιο συμβαίνει στον συγκεκριμένο πρωταγωνιστή, το παιδί που θέλει να κοιμάται με τη μαμά του ή στην περίπτωση της γιαγιάς που σκοτώνει γάτες, αλλά τελικά αυτές είναι η μόνη της συντροφιά, αφού όλοι οι άλλοι, η οικογένεια της, την έχουν εγκαταλείψει. Αυτό είναι κάτι που είχα παρατηρήσει, πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο».

Ανέφερες στην αρχή της συζήτησής μας το επόμενο σου βιβλίο, μετά το «Φαμιλιάλ»...

«Ναι, το επόμενο θα είναι νουβέλα, λέγεται "Αντίστροφα-Love will tear us apart", θα βγει από τις εκδόσεις "Πανοπτικόν", έχει πάρει υποτροφία από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας. Είναι ίσως η μόνη μεγάλη και ολοκληρωμένη ιστορία αγάπης που θα γράψω, που ξεκινάει από το τέλος και το τελευταίο κεφάλαιο είναι η αρχή της ιστορίας. Έχει να κάνει με Ελλάδα και Γαλλία, επισημαίνω και πολιτιστικές διαφορές, κουλτούρας περισσότερο, έχει να κάνει και με την πολιτική κατάσταση στη Γαλλία, αφού ξεκινά από τη μέρα που δυστυχώς για όλους βγήκε ο Σαρκοζί, το τι συνέβη εκεί και το πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να είσαι σε μια πορεία, σε μια διαδήλωση, όντας ξένος».

exitnews.gr



Είναι τώρα τελευταία μια νέα συγγραφέας που στις ιστορίες της, συμπεριφέρεται στους ήρωές της χειρότερα από τον George R. R. Martin. Γράφει μικρές μαύρες ιστορίες και ανεπιβεβαίωτες φήμες λένε ότι γράφει με μελάνι από δηλητήριο της belladona. Επειδή όμως είναι και  «bella donna», σήμερα σας παρουσιάζουμε την Στέργια Κάββαλου!

  • Τυπική ερώτηση: Πώς άρχισες να γράφεις;

«Αν πιάνεται ως γράψιμο το μουντζούρωμα σε χαρτάκια πάνω σε χαμηλό γραφειάκι εντός κλειδωμένου παιδικού δωματίου, τότε άρχισα από εκεί. Σε πιο serious βάση, είδα ένα διαγωνισμό παραμυθιού όταν ήμουν κάπου στα 21-22 και είπα «θα στείλω κι εγώ». Έγραψα, έστειλα, δεν πήρα απάντηση δεν πήρα αλλά το πρώτο υλικό είχε κιόλας γεννηθεί.»

  • Τι εφόδια θεωρείς ότι πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει συγγραφέας, τόσο σε γνωστικό όσο και σε ψυχικό επίπεδο;

«Έμφυτη αίσθηση δομής και ταχυκαρδίες που κοπάζουν μόνο στο τέλος της σελίδας.»

  • Θα σκεφτόσουν να γράψεις κάποιο έργο σου εξαρχής σε ξένη γλώσσα; Αν ναι, γιατί;

«Τα πρώτα ενήλικα δείγματα τα έδωσα στα γαλλικά. Συνεργάστηκα με μια εφημερίδα της Λυών, μιλάμε για δέκα χρόνια πριν. Η άλλη γλώσσα σου δίνει ψευδαίσθηση ελευθερίας, τουλάχιστον στην αρχή. Και επειδή αγαπάμε τις ψευδαισθήσεις, αυτό ήταν μάλλον χρήσιμο.»

  • Γιατί επιλέγεις να χρησιμοποιείς πολλές ξένες φράσεις στα έργα σου;

«Οι ιστορίες μου συμβαίνουν τώρα. Κουβαλάνε τα παρελθόντα στα σακίδια και τις ενοχές τους αλλά μιλάνε τη γλώσσα που ακούω και έχω μάθει να χρησιμοποιώ. Και αυτή η γλώσσα είναι υβρίδιο. Αγγλογαλλοελληνικής παράνοιας. Οι λέξεις είναι εδώ για να μας βγάζουν από τις δύσκολες θέσεις. Οκ, τα αγγλικά είναι κώδικας. Κι εγώ σαν αμερικανοποιημένο τέκνο της εποχής, θέλω τον κώδικά μου για να μιλήσω όπως πραγματικά αισθάνομαι.»

 

  • Ποιά η ευθύνη του καλλιτέχνη σε στιγμές κρίσης; Θα έγραφες ποτέ ένα έργο κατεξοχήν πολιτικό;

«Όλα τα έργα είναι πολιτικά. Κάθε ιστορία είναι μια θέση. Όσο και να χτυπιέσαι, δεν αποποιείσαι την πολιτική και κοινωνική σου φύση. Όλες οι στιγμές είναι στιγμές κρίσης. Κρίσης στο μυαλό τουλάχιστον εκείνου που γράψει. Η λέξη ευθύνη είναι μεγάλη και κάπως βαριά. Νομίζω ότι η καλλιτεχνική δημιουργία συμβαίνει κάπως πιο ασυνείδητα.»

 

  • Πώς αξιολογείς το γεγονός ότι πολλοί νέοι σπουδάζουν κάποιο αντικείμενο λόγω τύχης ή πίεσης των γονιών, χωρίς να το θέλουν;

«Το πιο λάθος σύστημα εισαγωγής του πλανήτη. «Φροντιστηριάζεσαι» για χρόνια, ξοδεύεις και ξοδεύεσαι για να μπεις σ’ ένα στείρο ακαδημαϊκό περιβάλλον που σε κάνει να ξεχάσεις και αυτά που ήξερες. Αρχικά ήμουν δεύτερη δέσμη γιατί αγαπούσα τη βιολογία και θεώρησα πως βάση μαθήματος, η β’ δέσμη μου ταιριάζει. Τελικά ήμουν καλή μόνο στη βιολογία και την έκθεση. Και άλλαξα στα μισά και πήγα στην τρίτη αφού το πόρισμα και οι δυνατότητες εκεί έδειξαν σαν δρόμο πιο βατό. Ιδέα δεν είχα στα 17 μου τι θα ήθελα να κάνω. Μπήκα στη Γαλλική Αθήνας με σκοπό να πάρω εκεί το χρόνο για να δω τι μου ταιριάζει. Για να βρω στα  τέσσερα εκείνα χρόνια κάτι άλλο να με τραβήξει από τις πιο βαρετές μέρες του κόσμου. Το σχολείο αντί να σε υπνωτίζει, ας σου ανοίξει καλύτερα τα μάτια και την αγκαλιά. Και οι ανώτερες σπουδές έπονται. Ή και όχι. Κατάλοιπα μικροαστικού πολιτισμού η λύσσα για πτυχίο. Φοβάμαι τόσο το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα που αν κάνω παιδί, θα θέλω να μεταναστεύω μόνο και μόνο για να γλιτώσει το brainwashing.»

 

  • Τι θα συμβούλευες κάποιον που θέλει να ασχοληθεί και αυτός με το γράψιμο;

«Να μη ζητά συμβουλές από κανέναν και για τίποτα. Just do it.»

 

  • Ποιόν καλλιτέχνη θα ήθελες να γνωρίσεις από κοντά και ποιο έργο άλλου καλλιτέχνη θα ήθελες να γράψεις; Γιατί;

«Δεν έχω επιθυμίες για τέτοιου είδους τετ-α-τετ. Δεν μου αρέσει να προγραμματίζω τις συναντήσεις μου. Και δε νομίζω ότι σου προσφέρει και πολλά μια πιο διαπροσωπική επαφή. Το έργο αρκεί. Βέβαια όταν είδα τον Πολ Όστερ πριν από κάτι μήνες στην εκδήλωση προς τιμήν του, μεγάλωσε η καρδιά μου. Ξαφνικά ένα ανθρωπόμορφο φως μπήκε στο βιβλιοπωλείο και κατάλαβα ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν έναν τέτοιο έμφυτο ειδικό βάρος που σε κάνει να τους κοιτάς με δέος. Όμως όσοι σε κάνουν να νιώθεις φόβο και θαυμασμό μαζί, ποτέ δεν θα γίνουν φίλοι σου.»

 

  • Υπάρχει η άποψη ότι οι καλλιτέχνες μεταξύ τους είναι ανταγωνιστικοί και έτσι δεν ευδοκιμούν φιλίες από τον ίδιο χώρο. Από πού θεωρείς ότι πηγάζει αυτό; Εσύ έχεις στενές σχέσεις με κάποιους συναδέλφους;

«Ποτέ δεν ήθελα να πιστέψω ότι ο άνθρωπος που ασχολείται τόσο εμμονικά με τις λέξεις, ξέρει από ανταγωνισμούς. Το μυαλό μου είχε φτιάξει μια πιο ενάρετη θέση για τους «λογοτέχνες». Λάθη που κάνει το μυαλό… Έχω φίλους, έκανα μάλλον φίλους που ανήκουμε στην ίδια πάνω κάτω γενιά, αγαπάμε και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Επειδή για να γράψεις είσαι αναγκαστικά και αμετάκλητα μόνος, κάπου κάπου είναι ανακουφιστική η αίσθηση του «ανήκειν» σε ένα επάγγελμα με αληθινούς συναδέλφους.»

 

  • Γράψε ένα ποίημα, μικρή ιστορία, ότι θέλεις, που να εμπεριέχει ένα από τα τρία:

Α)φράση: «Η εκπομπή περιέχει τοποθέτηση προϊόντων.»,

Β)τυχαία φράση από  το βιβλίο « Τα άπαντα του Έντγκαρ Άλαν Πόε»,

Γ)τον τίτλο του τραγουδιού των Rolling Stones, «Paint it Black»

«Γ): Όταν ήρθαν οι Stones στην Αθήνα, πήγαινα Τρίτη γυμνασίου. Η χαρά μου δεν ήταν να δω τους γερόλυκους αλλά τον Παυλίδη και τα Σπαθιά του που ήταν το σαπόρτ. Όπως κάθε σαπόρτ είχαν χάλια ήχο και το στάδιο τους κατάπιε από το πρώτο λιωμένο παγωτό. Είχα τόσο λυπηθεί που καθόλου δεν πρόσεξα το κύριο λάιβ. Θυμάμαι έναν Τζάγκερ να πηγαίνει ασταμάτητο πάνω κάτω και να μου προκαλεί κανονική ζάλη. Γύρισα σπίτι και έλιωσα τις «Συμμορίες της ασφάλτου». Υποθέτω ότι τα είχα βάψει μαύρα.»

 

  • Πώς εξηγείς την «αναστάτωση» που προκλήθηκε από το εξώφυλλο του «Αλτσχάιμερ Trance» (επιλογή και αιτιολόγηση):

Α)η κοινωνία είναι επιφανειακά συντηρητική και πουριτανική,

Β)παρερμηνεύτηκε εκουσίως ή ακουσίως το μήνυμα του εξωφύλλου,

Γ)ήταν δικιά σου επιδίωξη,

Δ)άλλο

«Το εξώφυλλο ήταν ιδέα του τότε εκδότη μου, Νίκου Μουρατίδη. Το είδα έτοιμο, τυπωμένο. Είχαμε κάνει μια φωτογράφιση για το αυτί του βιβλίου στην οποία παίξαμε με διάφορα. Το μήνα που η έκδοση ετοιμαζόταν, ήμουν στο Παρίσι. Δεν έλαβα ποτέ κανένα προσχέδιο. Ήθελε να είναι έκπληξη. Και ήταν. Αδικήθηκε το περιεχόμενο λόγο αισθητικής. Βγήκα πιο τσαμπουκάς απ’ ό,τι είμαι. Από την άλλη, το Αλτσχάιμερ Trance μυρίζει grungίλα, όπως κι εγώ. Για μένα είναι ένα εξώφυλλο έως και παρωχημένο. Τελείως 90’s. Κάποιοι αγόρασαν το βιβλίο γιατί γούσταραν αυτή την άσχετη fuck off τύπισσα, και όλοι οι άλλοι σίγουρα είπαν «ποια νομίζει ότι είναι». Το βιβλίο πήγε πολύ καλά, έχει εξαντληθεί και ελπίζω στο όχι πολύ μακρινό μέλλον να επανακυκλοφορήσει από κάποιον άλλο οίκο αφού οι εκδόσεις «ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ» δεν υπάρχουν πια.»

 

  • Τυπική ερώτηση: Ποιά είναι η διαδικασία έκδοσης και προώθησης ενός έργου, αρχίζοντας από την στιγμή που εγκρίνεται από τον εκδοτικό οίκο;

«Στέλνεις σαν καλό κορίτσι το χειρόγραφό σου. Αν είσαι τυχερή, σου απαντάνε σχετικά γρήγορα. Υπογράφεις το συμφωνητικό σου, ξεκινά η επιμέλεια. Και από εκεί και πέρα είναι θέμα προγραμματισμού του εκδοτικού.»

 

  • BONUS ερώτηση: Ρώτησε εμένα ό,τι θες.

«Πόση σκόνη έχουν πιάσει τα pillow books σου;»

 Πολλή. Ίσως πάλι και ελάχιστη.




Info: Η Στέργια Κάββαλου είναι 3 σε 1 και συμφέρει: μεταφράστρια, συγγραφέας και ποιήτρια. Όταν δεν προσπαθεί εμμονικά να βρει τίτλο για το έργο της, μπορείτε να την βρείτε εδώ:

soc med 22.jpg  500×286

https://www.facebook.com/stergiasurseine?fref=ts

soc med 22.jpg  500×286 υ

http://stergia.yolasite.com/


120lekseis.wordpress.com

Στέργια Κάββαλου


Η Νίτσα δεν είναι κυρία αλλά σκέτη Νίτσα. Φοράει μπλουτζίν καμπάνα, άσπρες γόβες και τρυπητές πλεκτές μπλούζες. Τα μαλλιά της, καμένες κόκκινες μπούκλες. Ασορτί. Με το κραγιόν και το μάγουλο.

Όταν ήμουν παιδί, ήταν ερωτευμένη και αγκαζέ. Με τον Πακιστανό που μόλις έγινε σύζυγος και πήρε άδεια παραμονής παράτησε και τη Νίτσα και τη διαφορά ηλικίας που τους χώριζε.

«Είκοσι χρόνια μεγαλύτερη η γυναίκα από τον άντρα μόνο εκείνη ήταν άξια» αποδοκίμαζε η γιαγιά. Και αποδοκιμάζει ακόμα, τόσα και τόσα χρόνια μετά.

Γιατί η Νίτσα δεν έχει γάτες να κρέμονται από τα ταβάνια όπως οι καθώς πρέπει παρατημένες. Γιατί δουλεύει ακόμα κι έχει και φιλενάδες. Κι αυτό η γιαγιά δεν το αντέχει αφού Νίτσα – γιαγιά μια ηλικία.

POPAGANDA.GR

Λίνα Ρόκου

Στέργια Κάββαλου: «Πάψε να ζεις αντιστρόφως ανάλογα»

Η νεαρή διηγηματογράφος και ποιήτρια μιλάει στην Popaganda για το Φαμιλιάλ, τα παραμύθια και την αληθινή αλήθεια.



Η Στέργια Κάββαλου έχει έντονο βλέμμα. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που παρατηρείς επάνω της. Όταν μιλάς μαζί της γρήγορα καταλαβαίνεις ότι έχει κι άλλες ιδιαιτερότητες. Γράφει διηγήματα, ποιήματα και παραμύθια, έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση, τη δημοσιογραφία και αυτή την περίοδο ολοκληρώνει το cultural managment μεταπτυχιακό του Παντείου Πανεπιστημίου. Αρνείται να βάλει ταμπέλα εξειδίκευσης στον εαυτό της άλλωστε αυτό που θέλει είναι να γράφει. Κι αυτό κάνει.

Σε μια έκθεση του δημοτικού είχα γράψει «όταν μεγαλώσω θα γίνω μεταφράστρια για να μην έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου και να μπορώ να παίρνω την μετάφραση μου παντού». Στην ουσία να γράφω ήθελα αλλά διάλεξα την μετάφραση για να προσεγγίσω σιγά σιγά τον στόχο μου.

Έκανα αγγλικά και γαλλικά από πολύ μικρή ηλικία, εκεί γύρω στα τέσσερα, κι από τότε έπαιρνα τα παραμύθια μου ή τα μικρά λογοτεχνικά κείμενα που μου έδινε η δασκάλα μου και έκανα τις δικές μου μεταφράσεις. Τα έχω κρατήσει αυτά.

Stergia Kavalou / Στέργια Κάββαλου

Είχα από μικρή κάτι το διπολικό. Υπήρχε μια ιδιαίτερα μοναχική πλευρά που καλυπτόταν με την ενασχόληση μου με τα κείμενα και υπήρχε και μια άλλη πλευρά ισχυρά κοινωνική κι έτσι μου άρεσε να σκηνοθετώ παραστάσεις στη γειτονιά και γενικά να κάνω τον αρχηγό. Μου βγαίνει όλο αυτό σε παρουσιάσεις παιδικών βιβλίων που κάνουμε είτε σε σχολεία είτε σε βιβλιοπωλεία γιατί εκεί κάνουμε και θεατρικό παιχνίδι.  Εμένα μου αρέσει να γράφω, αλλά δεν σταματούν και οι περιφερειακές ασχολίες δηλαδή το «Αλτσχάιμερ Trance» θα ανέβει ως θεατρικό του χρόνου ενώ τελείωσα και μια μετάφραση πρόσφατα.

Αγαπώ πάρα πολύ τα παιδάκια. Πολλοί μου λένε ότι τους φαίνεται αντιφατικό το γεγονός ότι γράφω και για ενήλικες και για μικρούς. Με συγκινεί η πρώτη ηλικία των ανθρώπων και με συγκινεί και η προχωρημένη ηλικία των ανθρώπων και γι’ αυτό σε αρκετά διηγήματά μου οι πρωταγωνιστές είναι ηλικιωμένοι ή παιδιά. Κι εγώ παιδάκι είμαι. Μη νομίζεις ότι έχω μεγαλώσει. Φαίνεται και στο ντύσιμο μου, τώρα περνάω την grunge φάση.

Η μοναδική υποχρέωση στο παιδικό είναι να υπάρχει κάποιου τύπου happy end. Βέβαια επειδή εμένα δεν μου πάνε τα τυπικά happy end, διαλέγω να γράψω ένα τέλος από το οποίο να βγαίνει δύναμη. Τα παιδιά συμμετέχουν πάρα πολύ. Μου έλεγε ένα κοριτσάκι γύρω στα 7-8. σε μια παρουσίαση που έκανα στα Χανιά «Ήταν η καλύτερη μέρα όλης μου της ζωής». Αυτό που ξεχωρίζει τα δικά μου παραμύθια από τα κλασικά είναι ότι οι ήρωες μου είναι πιο ευτελείς, πχ μια πινέζα και όχι μια πριγκιποπούλα. Βέβαια πουλάει πολύ το γκλίτερ και γι’ αυτό ήταν ένα ρίσκο στην εικονογράφηση του «Τα χρώματα αλλιώς» που ήταν ασπρόμαυρη κι έπαιζε μόνο με ένα χρώμα. Ήταν η ιστορία που έπρεπε να κρατήσει το παιδί και όχι η εικονογράφηση.

Stergia Kavalou / Στέργια Κάββαλου

Το παιδί είναι συνένοχος σου. Έτσι νιώθω και για τις γιαγιάδες και για τους παππούδες. Έχουν ένα μυστήριο, μια μαγεία και μου αρέσει να καταπιάνομαι μαζί τους. Μ’ ενδιαφέρει να μιλάω μαζί τους και το κάνω, όπως και μπορώ να κάτσω και να μιλήσω με ένα δίχρονο. Δεν με αφορά τόσο η ζωή ενός μεσήλικα. Θα κάτσω να τον ρωτήσω σε τριάντα χρόνια για το τι έχει περάσει. Η αδυναμία που έχει ένα παιδί, που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει μόνο του, καθώς και η αδυναμία που έχει ένας μεγάλος, που ξαναγίνεται παιδί, είναι κάτι που με ενδιαφέρει.

Στο πρώτο μου βιβλίο είχα στο μυαλό μου τον τίτλο «Αλτσχάιμερ Trance» και μετά έκατσα κι έγραψα τα διηγήματα πρίμα βίστα. Δεν χρονοτριβώ, δεν επιστρέφω, δεν διορθώνω. Δεν ξέρω βέβαια, ίσως είναι κακό αυτό. Κάπως γρήγορα έγινε όλο αυτό. ΣτιςΕκδόσεις Τετράγωνο απευθύνθηκα γιατί διάβασα στο site τους ότι τους ενδιαφέρει η μικρή φόρμα. Έστειλα το βιβλίο ηλεκτρονικά και πήρε το οκ για δημοσίευση.

Οι εκδότες δεν πλασάρουν καλά τα διηγήματα. Δεν τα πιστεύουν και οι ίδιοι γιατί σκέφτονται πώς θα δικαιολογήσουν τα λεφτά τους. Ξέρουν ότι το τούβλο μπορούν να το κοστολογήσουν 15 ευρώ, τη συλλογή που κατά βάση δεν είναι πολυσέλιδη δεν ξέρουν πώς να την προωθήσουν. Νομίζω ότι με ενδιαφέρει μόνο η μικρή φόρμα. Είμαι όμως ανήσυχη και επειδή θεωρώ ότι η γραφή είναι παιχνίδι μπορεί να γράψω κάτι πολύ διαφορετικό στο μέλλον π.χ. ένα αστυνομικό. Θα ήθελα να δοκιμάσω πολλά πράγματα. Ποίηση δε θέλω να ξαναβγάλω. Ήθελα να βγάλω μία συλλογή. Μου έλεγαν όλοι «μη το κάνεις. πού πας και μπλέκεις;» αλλά εγώ ένιωθα πολύ σίγουρη για το κείμενο και τελικά με την «Πλαστική Άνοιξη» ήμουν υποψήφια για το Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη 2014.

Το πιο ωραίο είναι να ανακαλύψεις τυχαία κάποιον συγγραφέα. Από Έλληνες ξεχωρίζω τη Μαρία Φακίνου, τη Βάσια Τζανακάρη και τη Κωνσταντίνα Τασσοπούλου που έχουν ασχοληθεί και με το διήγημα. Από ποιητές αγαπώ τον Γιάννη Κοντό και τον Γιώργο Μαρκόπουλο.

Stergia Kavalou / Στέργια Κάββαλου

Έχει δημιουργηθεί μια σύγχρονη γενιά λογοτεχνών. Κάνουμε παρέα, γνωριστήκαμε και με αφορμή το Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του ΕΚΕΒΙ, και διαβάζουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι σημαντικό. Θεωρώ ότι είναι πιο σημαντικό να διαβάζεις τους συγχρόνους σου, να σε νοιάζει τι συμβαίνει τώρα και να το στηρίζεις. Να μην είσαι σνομπ, να μην είσαι στον κόσμο σου.

Λατρεύω τον James Joyce κι όταν είχα πάει πέρσι στο Δουβλίνο, διάβασα τουςΔουβλινέζους στα αγγλικά. Ήμουν εκεί, ήμουν μέσα στη γλώσσα και το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Μπορεί να ακουστεί περίεργο αλλά όταν βρίσκομαι σε άλλη χώρα δεν μπορώ να διαβάσω στα ελληνικά. Κι εδώ αντίστοιχα δεν διαβάζω στα γαλλικά και στα αγγλικά. Δεν ξέρω τι με πιάνει, νιώθω ότι πνίγομαι. Ο Chekhov ήταν ο κορυφαίος των διηγηματογράφων, μεταξύ των κλασικών, ενώ σπουδαίος διηγηματογράφος από τη νέα γενιά είναι ο Ισραηλινός Etgar Keret. Είμαι πολύ προβληματισμένη για το τι θα πει τώρα σχετικά με τους βομβαρδισμούς στη Γάζα. Θεωρώ ότι είναι ο πιο δυνατός διηγηματογράφος που υπάρχει αυτή τη στιγμή κι ενώ μιλάει πολύ για την περιοχή του είναι οικουμενικός. Επίσης μου αρέσουν πολύ οι τίτλοι που επιλέγει.

Νομίζω ότι στο διήγημα η μισή δουλειά είναι ο τίτλος.  Με έχουν κατηγορήσει ότι χρησιμοποιώ πολύ τα αγγλικά αλλά δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Στο Φαμιλιάλ έχω ένα διήγημα που όταν δημοσιεύθηκε στη Metropolis είχε ονομαστεί Επόμενος σταθμός: Μοναστηράκι γιατί μου είχε ζητηθεί να υπάρχει η λέξη Μοναστηράκι στον τίτλο. Όμως στο βιβλίο υπάρχει ως Morning glory. Αυτό μου ταίριαζε. Αυτό ήταν το σωστό, για εμένα. Είναι τέχνη να βρεις τον σωστό τίτλο. Ναι, το παραδέχομαι. Έχω εμμονή με τους τίτλους.

Με ενδιαφέρει η μυστική ζωή που μπορεί να έχει κάποιος στο κεφάλι του την οποία μπορώ να υποψιαστώ  από κάποια κίνηση που θα κάνει, από ένα βλέμμα, τις λέξεις που χρησιμοποιεί. Αυτά που γράφω δεν είναι τόσο περιγραφικά, είναι συμπυκνωμένη η ιστορία. Είχα μάλιστα δει κάποιον που είχε κάνει στάμπα στη μπλούζα του μια φράση που είχα γράψει «Πάψε να ζεις αντιστρόφως ανάλογα» κι αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Ο συγγραφέας, κι ακόμη περισσότερο ο ποιητής, παρατηρεί τις πολλές πραγματικότητες και βγάζει τη μία, την αληθινή αλήθεια. Ο λογοτέχνης βγάζει αυτή τη μία απόχρωση που θα συγκινήσει εκατομμύρια κόσμου. Ο ποιητής συλλέγει την αλήθεια του κάθε ένα, που μπορεί να μην είναι σε θέση να την παραδεχτεί ούτε στον ίδιο του τον εαυτό, και γεννά το ποίημα.

Γράφουμε από αναγκαιότητα και όχι από γενναιότητα. Δεν είμαστε τόσο γενναίοι, όσο μας παρουσιάζουν. Υπακούμε στο ένστικτο ή στο τρίτο μας μάτι.

Η συλλογή διηγημάτων «Φαμιλιάλ», της Στέργιας Κάββαλου κυκλοφορεί από τιςΕκδόσεις Μελάνι.

Stergia Kavalou / Στέργια Κάββαλου

Φωτογραφίες: Άγγελος Χριστοφιλόπουλος / FOSPHOTOS

UPDOT.GR 

άνω τελεία – το blog του Γιώργου Ιατρίδη


Μπλε γραμμή – Στέργια Κάββαλου

jnk2007

Δεκάξι Αυγούστου θα κάνουμε γάμο. Καπάκι θα πάνε οι εορτασμοί. Κλείσαμε την εκκλησία, καπάκι και τον παπά. Αγρότης ήταν που του κόψανε την επιδότηση και κάτι έπρεπε να λέει πως κάνει. Ποτέ δεν έπιαναν τα χέρια του, λίγο δημοτικό το πήγε, τραγούδαγε και στο μπάνιο και η αλλαγή καριέρας έγινε τόσο smoothly όσο smooth είναι κι η άμμος που τώρα πατώ.

Για τη μυλοποταμίτικη νεολαία, ο Πάνορμος είναι μια γκαζιά δρόμος. Δείγμα από τουρίστριες έτσι για την αλλαγή της παράστασης, γουλιές κακοφτιαγμένου μοχίτο από το κάτι σαν μπαρ της παραλίας, μυρωδιά αντηλιακού αντί προβάτων με το συνδυασμό μαγιό-στιβάνι να αποτελεί την πρώτη και τελευταία λέξη της μόδας.

Η γύμνια μας ξεκινά από τα πόδια. Τα γυναικεία μάτια παινεύουν τα όμορφα δάχτυλα, τα έχωσα πιο βαθιά στην καυτή. Ένα καπάκι μπίρας μου έγδαρε την πατούσα μα κατάπια τον πόνο με το σάλιο μου γιατί «είναι γενναίοι οι άνθρωποι των ορέων». Να χαρώ εγώ αρετή!

Κάπνισα το μισό Marlboro μέχρι να βγάλω το παντελόνι. Με την άκρη του ματιού μου παρακαλούσα το ακριβοφόρετο μπανιερό μου να στρώσει στα σημεία που πρέπει. Με την άλλη άκρη, έβλεπα τον θαλασσινό ορίζοντα. «Έτσι θα είναι η αγάπη» σκέφτηκα. Αξεχώριστο μπλε. Ρομαντζάδες θα πεις και θα έχεις δίκιο.

Βλέπω τις καμένες ξενικές πλάτες να φουσκαλίζουν στην κάψα, τα μικρά κορδονάκια που συγκρατούν στήθη, τις σελίδες μεγάλων βιβλίων να γεμίζουν άμμουδες και αποφασίζω πως είναι ώρα να βγάλω το μαύρο μου πουκάμισο και να κολυμπήσω στα ρηχά.

Το σώμα μου αντιδρά στο αλμυρό νερό. Είναι άσπρο, ορεινοφτιαγμένο και με ντροπιάζει. Δεν κάνω μακροβούτια, δεν πάω στα άπατα. Δεν ξέρω πώς να αποφύγω τα φύκια. Δεν ξέρω καν αν τσιμπάνε. Μοιάζουν με όφιδες που γιαγέρνουν στις πέτρες όταν μαζεύω τις ελιές. Και πίστεψέ με, έχω μαζέψει τόνους.

Πέντε λεπτά κράτησε το μπάνιο μου. Πάγωσα, δροσίστηκα, έκανα πως χάρηκα. Μα κυρίως έκανα το χατίρι της παρέας που ήθελε να με πάρει μια ολιά από το μιτάτο Αύγουστο μήνα να κάμω κι εγώ διακοπές που λένε, να γνωρίσω καμιά κοπελιά, να περάσω καλά βρε παιδί μου, έτσι ελεύθερος όσες μέρες μου πομένουν.

Μα η παρέα δεν ήξερε πως εγώ στη θάλασσα δεν είχα μπει ποτέ μου, πως διακοπές καθόλου δεν μου χρειάζονται γιατί η ζωή που κάνω μου αρέσει κάθε μέρα και καθόλου δεν θέλω να τη σταματήσω, πως μόνο στο στρατό έβγανα τα ρούχα μου κι εκεί με μπόλικο ζόρε, πως λεύτερος είμαι και στο χωριό με τη Ζαφειρώ στην αγκαλιά μου. Ή μάλλον, πως λεύτερος είμαι μόνο εκεί.

Όλη τη μέρα μιλούσαμε για τους χωριανούς, τον τρύγο, το τυρί και τα κοπελάκια μας. Μόνο που αντί για ελληνικό, κούπες και ρακάκια πίναμε φρέντο, κοκτέιλ και πώς διάολο τις λένε, μαργαρίτες.

Έμαθα να κάθομαι στην ξαπλώστρα και να χάνομαι ακίνητος στον μπλε ορίζοντα που πίστεψα πως ήταν βαλτός να μου δείχνει το μέλλον με την κερά μου.

Το βράδυ έπεσα πιο κουρασμένος από ποτέ στο ντιβάνι της κουζίνας. Η μάνα του Θέμη είχε κάνει καλή δουλειά με το εξοχικό τους. Έτσι της άρεσε να το λέει.

Δυο μέρες βράχηκα μέχρι την αμασχάλη πορπατώντας από τον έναν βράχο στον άλλο. Τη δεύτερη απαλλάχτηκα από τα ρούχα μου πιο γρήγορα.

Βιαζόμουν να τελειώσει το σαββατοκύριακο να γυρίσω. Σιγά την επιστροφή θα μου πεις. Μισή ώρα στροφές και έφτανες σπίτι. Αλλά η μάνα μου μ’ έμαθε το λόγο μου να τον τηρώ. Δεν θα την άφηνα την παρέα.

Μπαίνοντας στο χωριό, βράδυ Κυριακής, κατάλαβα πως αυτές ήταν  πρώτες, στα δεκαοχτώ χρόνια ζωής, διακοπές μου. Μάλλον κι οι τελευταίες. Καμία όρεξη δεν έχω να γυμνώνομαι μπροστά σε ξένους αθρώπους, να με θωρούν τόσα μάθια και να φοβούμαι κι από πάνω να μην πνιγώ.

Ευτυχώς που η Ζαφείρα δεν ξέρει μπάνιο και θα αργήσει να ζητήσει θάλασσες. Μετά τα στέφανα όμως, θα την επάω.

Θα της κάμω έκπληξη μόνο και μόνο για να της δείξω εκείνη τη μπλε γραμμή, την ευθεία και ήσυχη μπλε γραμμή που φτάνει χιλιόμετρα πέρα, τη γραμμή που φιλιώνει τον ουρανό με τη θάλασσα. Θα την αγκαλιάσω και θα της υποσχεθώ πως θα γινόμαστε έτσι ένα, χειμώνα καλοκαίρι.

Και τώρα δουλειά. Γιατί φτάσαμε δυο μέρες πριν τον δεκαπεντάρη κι το κριάς για το γλέντι ακόμα να το ξεδιαλέξουμε.

CULTURENOW.GR


Η Στέργια Κάββαλου και οι 18 "φαμιλιάλ" ιστορίες της



Η Στέργια Κάββαλου και οι 18 "φαμιλιάλ" ιστορίες της

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014 17:22
Η Στέργια Κάββαλου μας ξεναγεί στον κόσμο του νέου της βιβλίου, με τίτλο "Φαμιλιάλ", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι. Η συγγραφέας δρα συνειδητά ενάντια στην αναγνωστική ανία και δημιουργεί δεκαοκτώ φαμιλιάλ ιστορίες αναμνηστικής και μελλούμενης ενηλικίωσης: Ο Ιησούς από το Μπέβερλι Χιλς, ο Gramsci στις σαπουνάδες του Συντάγματος, μια νύφη που βουρτσίζει τα δόντια της με αντηλιακό,η φρουτόκρεμα του Σούπερμαν, μια δυστυχισμένη Μόνα Λίζα και οι λεμονιές που πάγωσαν στην αυλή του παππού...περιμένουν να τους διαβάσετε!

Φαμιλιάλ - Στέργια Κάββαλου

Από τις εκδόσεις Μελάνι κυκλοφορεί το βιβλίο της Στέργιας Κάββαλου"Φαμιλιάλ".

 

Επτά το απόγευμα και Ιούνης. Μοιάζει ξημέρωμα και φθινόπωρο.

Τη χθεσινή νύχτα έβρεξε. Δρόσισαν τα χ(ρ)ώματα. Ο αέρας καθαρός, σχεδόν εισαγόμενος. Μυρίζει Λυών. Μυρίζει πάνω κάτω βόλτες στον Ροδανό. Οι μεγαλύτερες ομορφιές μιας πόλης αράζουν στις αποβάθρες της. Έτσι κάναμε κι εμείς. Ξαπλώναμε στα τεχνητά γρασίδια, ανάσκελα με τα χέρια ανοιχτά κι αγκαλιάζαμε. Πότε τον ουρανό, πότεο ένας τον άλλο.  

Όλες οι μέρες κοντά στο ποτάμι θυμίζουν Κυριακή. Όχι εκείνη τη μελαγχολική των εφηβικών σου χρόνων. Την άλλη, την καινούργια. Εκείνη που την περπατάς χέρι χέρι. Που ταΐζεις το αγαπημένο σου

στόμα μπάλες παγωτό. Που βάζεις ηλίθια στοιχήματα και γελάς όταν

τα χάνεις. Γιατί πάντα χάνεις, αλλά τι πειράζει; Αφού πάλι κερδίζεις στην αγκαλιά. [...]

 

Η Στέργια Κάββαλου στα διηγήματά της, όπως ακριβώς και στις ποιητικές της συλλογές, δρα συνειδητά ενάντια στην αναγνωστική ανία.

Ο Ιησούς από το Μπέβερλι Χιλς, ο Gramsci στις σαπουνάδες του Συντάγματος και μια νύφη που βουρτσίζει τα δόντια της με αντηλιακό. Η φρουτόκρεμα του Σούπερμαν, μια δυστυχισμένη Μόνα Λίζα και οι λεμονιές που πάγωσαν στην αυλή του παππού.

Δεκαοκτώ φαμιλιάλ ιστορίες αναμνηστικής και μελλούμενης ενηλικίωσης.

Φαμιλιάλ όπως λέμε οικογενειακός. Όπως λέμε οικείοςποίησης

                                  

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε τον Μάρτη του 1982 στην Αθήνα. Τελείωσε το τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας και έχει πτυχίο λογοτεχνικής μετάφρασης.

Με τη συλλογή διηγημάτων της Αλτσχάιμερ trance ήταν υποψήφια στην κατηγορία «Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα» του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω 2011. Συμμετείχε στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. μετά από πρόταση του ίδιου περιοδικού.

Το 2012 έλαβε υποτροφία ενθάρρυνσης από το CNL (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας) για το επόμενο βιβλίο της με τίτλο Αντίστροφα-Love will tear us apart.

Με την ποιητική συλλογή της Πλαστική άνοιξη ήταν υποψήφια για το «Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη 2014» Αρθογραφεί στον ηλεκτρονικό Τύπο και φοιτά στο cultural management μεταπτυχιακό του Παντείου.

 

Η Στέργια Κάββαλου μας ξεναγεί στον κόσμο του νέου της βιβλίου...

BOOKPRESS.GR

Προδημοσιεύσεις, λογοτεχνία


Φαμιλιάλ

E-mailΕκτύπωση

altΠροδημοσίευση από τη συλλογή διηγημάτων Φαμιλιάλ, τηςΣτέργιας Κάββαλου, που θα κυκλοφορήσει εντός των προσεχών ημερών από τις εκδόσεις Μελάνι.

Μπάλες παγωτό

Επτά το απόγευμα και Ιούνης. Μοιάζει ξημέρωμα και φθινόπωρο. Τη χθεσινή νύχτα έβρεξε. Δρόσισαν τα χ(ρ)ώματα. Ο αέρας καθαρός, σχεδόν εισαγόμενος. Μυρίζει Λυών. Μυρίζει πάνω κάτω βόλτες στον Ροδανό. Οι μεγαλύτερες ομορφιές μιας πόλης αράζουν στις αποβάθρες της. Έτσι κάναμε κι εμείς. Ξαπλώναμε στα τεχνητά γρασίδια, ανάσκελα με τα χέρια ανοιχτά κι αγκαλιάζαμε. Πότε τον ουρανό, πότε ο ένας τον άλλο.

Οι μεγαλύτερες ομορφιές μιας πόλης αράζουν στις αποβάθρες της

Όλες οι μέρες κοντά στο ποτάμι θυμίζουν Κυριακή. Όχι εκείνη τη μελαγχολική των εφηβικών σου χρόνων. Την άλλη, την καινούργια. Εκείνη που την περπατάς χέρι χέρι. Που ταΐζεις το αγαπημένο σου στόμα μπάλες παγωτό. Που βάζεις ηλίθια στοιχήματα και γελάς όταν τα χάνεις. Γιατί πάντα χάνεις, αλλά τι πειράζει; Αφού πάλι κερδίζεις στην αγκαλιά.

Ένα δεκαεξάχρονο αγανακτισμένο από την ακάλεστη γαλλική ζέστη κρέμεται από τη γέφυρα ατενίζοντας τα βρόμικα νερά. Κι εμείς από το βλέμμα του. Για να δούμε, θα το τολμήσει τελικά; Και το τολμά. Κρατάω την ανάσα μου για περισσότερα δεύτερα απ' όσα αντέχω, για να κάνω κι εγώ τη γενναία. Βγάζει το κεφάλι από το ποτάμι, επιζώντας. Ξεφυσάω και μαζί μου η κερκίδα όλη. Χειροκροτούμε το ατίθασο νιάτο και μοιάζουμε λίγο περισσότερο σπουδαίοι.

altΔιψάμε για μπίρα και παστίς. Τρώμε veggie kebab από τον γνωστό Τυνήσιο. Σχεδιάζουμε να γραφτούμε στην ιπτάμενη πισίνα, εκείνη που αιωρείται πάνω από το ποτάμι. «Θα είναι χειρότερη και από τον Ροδανό. Θα πάθεις τίποτα» λέει η δεύτερή σου σκέψη. Πόσο με προσέχεις... Σε πιάνω από το χέρι, ρίχνω μια συνωμοτική ματιά στη βασιλική του Φουρβιέρ που ζωγραφίζεται στα νερά. Εκεί μένουν τα ξωτικά και όταν σκοτεινιάζει τρεμοπαίζουν τα φαναράκια τους. Παραμύθι.

Ποιο Παρίσι; Η Λυών είναι η πόλη του φωτός. Εδώ ο ήλιος δεν πέφτει ποτέ. Η νύχτα είναι μόνο οικιακή. Ποιο εδώ; Εκεί. Εκεί ο ήλιος δεν πέφτει ποτέ. Γιατί τώρα απέχω χιλιόμετρα από τις αποβάθρες και ακόμη περισσότερα από σένα. Τα χέρια μου σκεβρώνουν μπλεγμένα και κλειστά. Ο αέρας που αναπνέω μυρίζει βαλτώδες ελληνικό καλοκαίρι. Δεν υπάρχουν προφανείς ομορφιές. Μόνο μια απογευματινή ψευδαίσθηση καθαρής δροσιάς που κάνει την Κυριακή εφηβική και βαριά.

«Λείπεις» απευθύνω στον ουρανό γιατί εσένα δεν ξέρω πού να σε βρω πια. Εδώ είναι μαύρος. Εκεί; Σηκώνω το δάχτυλο στην άβυσσο, μας μαλώνω. Το παραμύθι τελείωσε. Τρώω τα δάκρυά μου. «Λείπεις μου» απαντάς κι εσύ από το πιο νοσταλγικό μου παρελθόν. Και βάζεις έτσι το δικό σου happy end. Σε σπασμένα ελληνικά.

CHAOSTER.GR

Urbanphilia, June 13, 2014


Στέργια Κάββαλου

Η πρώτη φορά που η Στέργια Κάββαλου εισέπνευσε ένα δείγμα της Αθηναϊκής ατμοσφαιρικής ρύπανσης, ήταν το Μάρτιο του 1982. Όπως η ίδια δηλώνει, μεγάλωσε στο πιο κακόηχο βόρειο προάστιο, το Μαρούσι. Μέχρι και την Β΄ Λυκείου φοίτησε στο Αρσάκειο, αργότερα όμως εισακούστηκαν οι γκρίνιες της και συνέχισε στο δημόσιο σχολείο της περιοχής. Από μικρή είχε “λόξα” με τα γαλλικά, αν σκεφτείς πως μια στοίβα μολυβιών στα χέρια της, έπαιρνε τη μορφή μικροφώνου και μέσω αυτού διακήρυττε στην οικογένεια πως θα παντρευτεί ένα Γάλλο απ’τη Λυών. Αν και κανείς δεν ήξερε πού το είχε ακούσει, η παιδική αυτή διακήρυξη έγινε μισή ενήλικη αλήθεια και η Γαλλική φιλολογία πραγματικότητα.  Μέσω μιας έκθεσης της Πέμπτης δημοτικού που πρόσφατα ανακάλυψε, εξέφραζε την επιθυμία της να γίνει μεταφράστρια, ώστε να μπορεί να δουλεύει από οποιοδήποτε σημείο, χωρίς να έχει κάποιον να της λέει τι να κάνει. Τελικά, πήρε δίπλωμα Λογοτεχνικής μετάφρασης και το 2009 βγήκε η πρώτη της απόπειρα από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ.

yieyia

Επειδή όμως είχε εμμονή με τις λέξεις και συνήθιζε να «παίζει γραφομηχανή» ήξερε ότι θα βγάλει και δικά της κείμενα. Έτσι, το 2010 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ η πρώτη της συλλογή διηγημάτων με τίτλο “Αλτσχάιμερ Trance”. Ακολούθησε ένα πειραματικό αφήγημα, το “Αρνητικό 13″ το οποίο και έγραψε με τη Μαίρη Γεωργίου. Από τις εκδόσεις ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΚΑΣΤΡΟ κυκλοφορούν τρία παιδικά της βιβλία, “Η κόκκινη πινέζα“, “Το μπλε τριαντάφυλλο” και “Η ερωτευμένη μπόσα νόβα” που είναι και το νεότερο. Το καλοκαίρι του 2013, γεννήθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο “πλαστική άνοιξη” από τις εκδόσεις ΕΚΑΤΗ. Αν και αρχικά μας ξάφνιασε η στροφή της από την πεζογραφία στην ποίηση, για εκείνη μόνο έκπληξη δεν ήταν.

Η Στέργια Κάββαλου μιλάει στο Chaoster.gr, απαντώντας στις ερωτήσεις μας και εισάγοντας μας στη φιλοσοφία της… 

 

stergia 2

Πότε ξεκίνησες τη συγγραφή και τι σου δημιούργησε αυτή την επιθυμία;  

Δεν κρατούσα ημερολόγιο, δεν είχα συρτάρια με ανέκδοτα έργα, δεν ήμουν πιστή αναγνώστρια. Έγραφα καλά και λειτουργούσα ακόμα καλύτερα στο «κατά παραγγελία». Όταν μάζεψα το κεφάλι μου από τους διασκορπισμούς, είπα να κάνω focus. Το 2009 σκέφτηκα τον τίτλο «Αλτσχάιμερ Trance” και είπα «θα γράψω ένα βιβλίο που θα λέγεται έτσι». Αυτή ήταν στην ουσία η αρχή…

 

 Από που αντλείς έμπνευση; 

Η έμπνευση σαν λέξη είναι τρομαχτική. Μάλλον επειδή φαίνεται πότε υπάρχει. Οι αφορμές μου είναι τα μικρά κομμάτια πραγματικότητας και η διάθεση σύνθεσης όλης της «εικόνας».

 

Τι σημαίνει ποίηση για σένα και που μπορεί να τη συναντήσει ο σύγχρονος άνθρωπος; 

Η ποίηση είναι μια θλιμμένη κυρία με ψάθινο καπέλο που κάθεται στις αποβάθρες. Το βλέμμα της συναντά το ποτάμι και ο αέρας σηκώνει το άσπρο της φόρεμα. Κανείς δεν ξέρει από πού ήρθε, κανείς δεν ξέρει πού θα πάει, κανείς δεν θα μάθει ποτέ σε ποιον απευθύνεται. Κι όμως η κυρία είναι πάντα ακίνητη και πάντα εν κινήσει. Βασικά, είναι εκεί.

 

Ποιο ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασες και τι συναισθήματα σου δημιουργήθηκαν βάση αυτού;  

Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι να διάβασα είναι αυτό που έχω καταχωρίσει ως αγαπημένο και είναι «Η αγριόχηνα» του Paul Gallico. Η ιστορία συμβαίνει σ’ ένα φάρο του Έσσεξ με πρωταγωνιστές έναν αποκρουστικό στην όψη μοναχικό ζωγράφο, μια πληγωμένη αγριόχηνα κι ένα γενναίο κοριτσάκι. Τρία πλάσματα που αλληλεπιδρούν με αγάπη και συγκλονίζουν με αυτό το απλό και καθαρό.

 

Υπήρξαν κάποια πρότυπα που επηρέασαν τη σκέψη και κατ’ επέκταση το λόγο και τη γραφή σου?

Δεν είχα ποτέ πρότυπα σε τίποτα. Φαντάζομαι όμως ότι είμαι γεμάτη ασυνείδητες επιρροές οι οποίες διαμορφώνουν το δικό μου προσωπικό λόγο.

 

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ποιητής / λογοτέχνης?  

Η τωρινή πεζογραφική μου αγάπη είναι ο ισραηλινός Έντκαρ Κέρετ. Διαβάζω τα διηγήματά του και σε κάθε σελίδα παθιάζομαι και περισσότερο. Είναι τόσο σπουδαίος… Όσο για τις ποιητικές αγάπες είναι δύο. Γιώργος Μαρκόπουλος και Γιάννης Κοντός.

 

Πιστεύεις πως ο σύγχρονος άνθρωπος διαβάζει ποίηση;

Κάποιοι μελετούν την ποίηση, άλλοι τη διαβάζουν αποσπασματικά. Εγώ ανήκω στους δεύτερους αν και πολύ θα ήθελα να ξεκινήσω τη μελέτη. Όμως κι αυτό είναι θέμα έμπνευσης. Άμα δεν είσαι στη διαύγεια να δεχτείς τη συγκίνηση που σου προσφέρεται μέσα από τον ποιητικό λόγο, καλύτερα να μην ανοίξεις βιβλίο. Η παρατήρησή μου σε σχέση με την εποχή, είναι ότι όλο και περισσότεροι την αναζητούν. Κι ας είναι αναζήτηση μιας μέρας.

 

Ποιος είναι ο πιο έντονος προβληματισμός σου;  

Ο πιο έντονος προβληματισμός μου είναι αυτός της ισορροπίας. Σε όλα τα επίπεδα, σε όλες τις δικές μου ή άλλες ζωές.

 

Μίλησε μας για τη νέα σου ποιητική συλλογή “Πλαστική Άνοιξη” … 

Το πρώτο ποίημα της «πλαστικής άνοιξης» που είναι και το ομώνυμο, γράφτηκε κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες. Είχαμε αποφασίσει με τον φίλο και φωτογράφο Πέτρο Νικόλτσο να μου στέλνει φωτογραφίες κι εγώ να γράφω κάτω από αυτές ό,τι  νομίζω. Η πρώτη που μου έστειλε ήταν κάτι άσπρες πλαστικές καρέκλες που τις είχε αναποδογυρίσει ο ανοιξιάτικος αέρας. Το συγκεκριμένο project δεν προχώρησε, όμως ήταν η δική μου αφορμή για να γράψω τα υπόλοιπα είκοσι εννιά ποιήματα της συλλογής, σκοπός της οποίας είναι να τονωθεί η ελπίδα και η προοπτική υλοποίησης του ονείρου.

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων «φαμιλιάλ» από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ

  Πανδοχείο


            στο αίθριο του πανδοχείου, 151. στέργια κάββαλου

stergia photoΠερί γραφής

Θα μας συνοδεύσετε ως την θύρα του τελευταίου σας βιβλίου;

Η «πλαστική άνοιξη» βγήκε από την ΕΚΑΤΗ το περασμένο καλοκαίρι. Είναι η πρώτη μου ποιητική συλλογή και ίσως το πιο αγαπημένο μου βιβλίο. Αγαπώ πολύ το πλαστικό και καθόλου την άνοιξη. Κάπως έτσι και τα τριάντα της ποιήματα. Σημάδια λατρείας και φόβων ετών τριάντα.

b189482Θα μοιραστείτε μια μικρή παρουσίαση – εισαγωγή στο κάθε σας βιβλίο χωριστά (είτε σε μορφή επιγραμματικής παρουσίασης, είτε γράφοντας για το πότε, πώς, υπό ποιες συνθήκες και ποιους πόθους συνεγράφησαν);

Αλτσχάιμερ Trance: «Σταμάτα να αφαιρείς πραγματικότητα και να προσθέτεις όνειρα. Πάψε να ζεις αντιστρόφως ανάλογα»
Αρνητικό 13: «Θα είμαι ευτυχής. Θα είμαστε ευτυχείς».
Η κόκκινη πινέζα: Μαυροκόκκινη πινέζα και οικογενειακή αγάπη.
Το μπλε τριαντάφυλλο: Ονειρικά τριαντάφυλλά της αντίδρασης και της οικολογίας.
Πλαστική άνοιξη: «Όσο φουσκώνει η θάλασσα, φουσκώνουν κι οι ματαιότητες»

Έχετε γράψει σε τόπους εκτός του γραφείου σας/σπιτιού σας;

Στο μπαλκόνι και με το ζόρι. Ίσως γιατί το εκb151968τός σπιτιού το έχει συνδυάσει με πιο εξωστρεφείς δραστηριότητες. Η μόνη φορά που άλλαξα περιβάλλον ήταν για το «Αρνητικό 13» το οποίο και γράψαμε με τη Μαίρη Γεωργίου. Ξεκινήσαμε με μέιλ το καλοκαίρι. Κάποια στιγμή πήγα στα Ζωνιανά και έπρεπε να στέλνω τα κείμενά μου από εκεί. Τώρα το βιβλίο μας έχει κάτι και από Κρήτη.

Σας ακολούθησε ποτέ κανένας από τους ήρωες των βιβλίων σας; Μαθαίνετε τα νέα τους;

Και να θέλω να κόψω τα πολλά πολλά μαζί τους, δύσκολο. Κάνουν τις γύρες τους στα αναγνωστικά μυαλά και επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος για να μου τρίψουν τις εμπειρίες τους στη μούρη.

Ποιος είναι ο προσφιλέστερός σας τρόπος συγγραφής; Πώς και πού παγιδεύετε τις ιδέες σας;

Αυτό είναι το ενδιαφέρον, ότι δεν ξέρεις. Απλώς b170847αλλάζει ξαφνικά ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις κάτι που έχεις είτε μπροστά σου, είτε μέσα σου. Και τότε σε πονάει η κοιλιά σου, χτυπάει πιο γρήγορα η καρδιά σου και παθαίνεις κάτι σαν πανικό. Τα συμπτώματα σε οδηγούν στην καρέκλα και τον υπολογιστή σου από τον οποίο σηκώνεσαι μόνο όταν νιώσεις αυτή την μύχια ευχαρίστηση, τη σχεδόν χαρά. Εναλλακτικά, χαίρεσαι-βασανίζεσαι για μέρες οικειοθελώς και αυτοβούλως, με την ιδέα σου χωρίς ούτε καν να ανοίξεις τον υπολογιστή. Απλώς ξέρεις, έχεις αποφασίσει το επόμενό σου βήμα. Θα το κάνεις όποτε αποφασίσεις και να καθίσεις.

Εργάζεστε με συγκεκριμένο τρόπο; Ακολουθείτε κάποια ειδική διαδικασία ή τελετουργία; Επιλέγετε συγκεκριμένη μουσική κατά την γραφή ή την ανάγνωση; Γενικότερες μουσικές προτιμήσεις;

Ησυχία, ζέστη, χωρίς πολύ φως. Ιδανικά. Είμαι τόσο παρασυρμένη στη στιγμή που δεν με νοιάζουν και πολλά περιφερειακά.

Ποιες είνb154873αι οι σπουδές σας και πώς βιοπορίζεστε; Διαπιστώνετε κάποια εμφανή απορρόφηση των σπουδών και της εργασίας σας στη γραφή σας (π.χ στην θεματολογία ή τον τρόπο προσέγγισης);

Τελείωσα το τμήμα «Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας» του ΕΚΠΑ. Πήρα πτυχίο Λογοτεχνικής μετάφρασης και μετάφρασης ανθρωπιστικών επιστημών από την INALCO και τώρα κάνω μεταπτυχιακό Πολιτιστικής Διαχείρισης στην Πάντειο. Έχω δουλέψει στο τμήμα παιδικού βιβλίου της Fnac, στην Audio Visual, τη Nova και την Good Brothers στο τμήμα του Υποτιτλισμού και με το 0-6 στο τμήμα της μεταγλώττισης. Όταν ζούσα στη Λιόν, ήμουν στη θεατρική ομάδα Cie Traverses Αυτό τον καιρό κάνω μαθήματα γαλλικών και ασχολούμαι με τα βότανα, τα αρωματικά φυτά και τα παραδοσιακά προϊόντα στην εταιρία cretan herbs. Όλα συνδέονται, είναι μία ζωή. Πχ το διήγημα «το σπίτι του Δούναβη» που υπάρχει στη συλλογή “Αλτσχάιμερ Trance” , το έγραψα με αφορμή μια Βουλγάρα καθαρίστρια που συναντούσα ορισμένα πρωινά. Εγώ ξεκινούσα τη βάρδια, εκείνη μόλις είχε τελειώσει και κάπου εκεί συστηθήκαμε. Τη θυμάμαι πάντα να στρώνει τα μαλλιά τας στις οθόνες των σβηστών προς πώληση τηλεοράσεων.

Γράφετε πεζογραφία και πρόσφατα και ποίηση. Θb173287α συνεχίσετε να ισορροπείτε ανάμεσα στα δύο; Βλέπετε κάποιο να επικρατεί;

Πριν βγει η «πλαστική άνοιξη» είχα πει πως θα βγάλω μόνο μια ποίηση και τέλος. Και ήμουν σίγουρη. Τώρα, δεν είμαι και τόσο.

Η συγγραφή, από την άλλη, παιδικής λογοτεχνίας …

… είναι η μεγαλύτερη χαρά. Μακάρι να είχαν προχωρήσει πιο γρήγορα οι εκδόσεις των παραμυθιών που έχω ήδη ετοιμάσει αλλά..καθυστερήσεις βλέπετε.

ZeldaBallCostume_Αν είχατε σήμερα την πρόταση να γράψετε μια μονογραφία – παρουσίαση κάποιου προσώπου της λογοτεχνίας ή γενικότερα ποιο θα επιλέγατε;

Σήμερα θα επέλεγα την Ζέλντα Φιτζέραλντ.

Τι γράφετε τώρα;

Το μυαλό μου είναι στα επόμενα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν άμεσα και νομίζω πως θα γράψω πάλι αφού τα δω τυπωμένα.

Περί ανάγνωσης

Αγαπημένοι σας παλαιότεροι και σύγχρονοι συγγραφείς.

Adonis, Bobin, Koltes.

adoniss_1_innerbigΑγαπημένα σας παλαιότερα και σύγχρονα βιβλία.

Θα πω για τα δυο πιο πρόσφατα που διάβασα με τα οποία έπαθα ακαριαία αγάπη. «Μαμά κι εγώ δεν σ’ αγαπώ» της Μαργαρίτας Φρανέλη. «Στο έλεος του κυκλώνα» του Λοράν Γκοντέ.

Αγαπημένα σας διηγήματα.

Οι Δουβλινέζοι.

Σας έχει γοητεύσει κάποιος σύγχρονος νέος έλληνας λογοτέχνης;

Κατερίνα Έσσλιν, Κων/να Τασσοπούλου, Βάσια Τζανακάρη, Μαρία Φακίνου. Τους κυρίους θα τους αναφέρουμε την επόμενη φορά.

Αγαπημένος ή/και ζηλευτός λογοτεχνικός χαρακτήρας.

christian-bobin_article_largeΑγαπώ την Τερέζα Ρακέν γιατί την ήθελα αλλιώς. Γιατί εκείνη την ήθελε αλλιώς.

Αγαπημένο σας ελληνικό λογοτεχνικό περιοδικό, «ενεργό» ή μη; Κάποιες λέξεις για τον λόγο της προτίμησης;

Έχω σίγουρα κάποια τεύχη του ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ και του ΔΙΑΒΑΖΩ. Η εμπειρία μου στην ανάγνωση λογοτεχνικών περιοδικών είναι ελάχιστη.

Τι διαβάζετε αυτό τον καιρό;

Αγοράζω, αγοράζω, τα ξεφυλλίζω, τα κοιτάω με τις ώρες αλλά τις τελευταίες μέρες δεν είμαι στην κατάσταση της απαιτούμενης διαύγειας, συγκέντρωσης και υπομονής.

Διαβάζετε λογοτεχνικές παρουσιάσεις και κριτικές; Έντυπες ή ηλεκτρονικές; Κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στις μεν ή (και) στις δε;

bernard marie koltesΠολύ αποσπασματικά, πολύ τυχαία. Κυρίως στο ίντερνετ. Αν δεν έχω διαβάσει το εν λόγω βιβλίο, με τίποτα.

Θα μας γράψετε κάποια ανάγνωση σε αστικό ή υπεραστικό μεταφορικό μέσο που θυμάστε ιδιαίτερα; [μέσο - διαδρομή - βιβλίο - λόγος μνήμης]

550/Τελευταίο λεοφορείο/Πάντειος-Μαρούσι. Διαβάζω Μίλτο Σαχτούρη και το ποίημα του «ο Χέμινγουέι»

Αυτή την Τίγρη
Αυτό το τέρας
Την ψυχή μου
(έλεγε συχνά ο Χέμινγουέι)
Θα την σκοτώσω.

Παίρνω την ίδια απόφαση για φονικό και δεν θα το μάθει ποτέ ο διπλανός επιβάτης. Υπερκετιμημένη η εγγύτητα των σωμάτων.

Περί μεb173445τάφρασης

Διακονείτε και το κοπιώδες έργο της μετάφρασης. Εργάζεστε με συγκεκριμένο τρόπο; Τι είδους σχέση συνδέει τον μεταφραστή και τον συγγραφέα που ο πρώτος μεταφράζει;

Είναι σαν να διαβάζεις πρώτος τα κρυφά ημερολόγια κάποιου τελείως ξένου, να γνέφεις το κεφάλι όλος κατανόηση, να του ανταπαντάς με τρυφερότητα και μετά να γίνεστε friends for life. Αλληλεπίδραση παλλόμενη και παρούσα.

Μπορείτε να μας μιλήσετε για τα βιβλία που μεταφράσατε; Για την μεταφραστική τους εμπειρία, τις ηδονές, τις δοκιμασίες τους.

Είναι πάντα ηδονικό να σου εμπιστεύεται κάποιος τις λέξεις του. Κι ας ξέρεις ότι δεν είσαι δική του προσωπική επιλογή. Η ηδονή είναι από μόνη της δοκιμασία. Όπως και η αόρατη εμπιστοσύνη και ο εκ γενετής σεβασμός που υπάρχει στην αναπτυσσόμενη συνομιλία.

Εργάζεστε με συγκεκριμένο τρόπο; Ακολουθείτε κάποια ειδική διαδικασία ή τελετουργία; Επιλέγετε συγκεκριμένη μουσική κατά την ανάγνωση και την μετάφραση; Γενικότερες μουσικές προτιμήσεις;

Η μουσική κατά την ανάγνωση ή τη μετάφραση, μουb148982 είναι τρομερά ενοχλητική. Όταν είσαι έφηβος στα 90’s, το grunge παραμένει η παντοτινή σου αγάπη. Η δική μου τουλάχιστον. Η καλύτερη προτίμηση όμως είναι η κάθε νέα μικρή μουσική σου ανακάλυψη.

Υπάρχουν συγκεκριμένοι συγγραφείς με τη μετάφραση των οποίων θα επιθυμούσατε να αναμετρηθείτε;

Θέλω τόσο να μεταφράσω ποίηση, ακούει κανείς; Μίριελ Στιούαρτ απ’ τις πρώτες.

Τις περισσότερες φορές ο μεταφραστής τίθεται στο περιθώριο. Τα φώτα στρέφονται αποκλειστικά στον συγγραφέα, ενώ σπάνια οι κριτικές αναφέρονται στο έργο του. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό και τι θα προτείνατε ώστε να έχει τη θέση που του αρμόζει;

Ο συγγραφέας είναι ο δημιουργός, δικά του είναι τα φώτα. Η δουλειά του μεταφραστή δεν χρειάζεται να είναι λαμπερή. Λαμπρή ναι, λαμπερή όχι. Νομίζω ότι έχει όση αναγνώριση χρειάζεται.

Από την άλλb190311η οι επιμελητές και διορθωτές τίθενται σε ακόμα μεγαλύτερη «αφάνεια». Τι προβλήματα παρουσιάζει η συνεργασία μαζί τους και ποια θα ήταν η ιδανικότερη μορφή της;

Ο επιμελητής θα φροντίσει την δική σου βερσιόν και τις δικές σου μεταφραστικές επιλογές. Και ναι, πρέπει να υπάρχει επικοινωνία προτού φτάσουμε στην έκδοση του βιβλίου. Πράγμα που δεν συμβαίνει σε όλους τους εκδοτικούς. Άδικό, λάθος και στείρο. Οι λέξεις είναι για να πηγαινοέρχονται.

Σας ακολούθησαν ποτέ ήρωες των βιβλίων που μεταφράσατε; Μάθατε τα νέα τους;

Από το «Διπλό Παιχνίδι» και μετά θέλω να πάω στο Τελ Αβίβ. Όχι για να συναντήσω τον ντετέκτιβ ήρωα αλλά τον ίδιο τον συγγραφέα Lapid. Ξεχνάω τα ονόματα των ηρώων, θυμάμαι όμως τις εμμονές, τις φοβίες και τις αγάπες του. Κάποιες, ενίοτε γίνονται και δικές μου.

Περί αδιακρισίας

veronika La maman et la putainΠαρακολουθείτε σύγχρονο κινηματογράφο ή θέατρο; Σας γοήτευσε ή σας ενέπνευσε κάποιος σκηνοθέτης, ταινία, θεατρική σκηνή;

Υποσυνείδητη έμπνευση είναι ίσως όσα αγαπάς. Σίγουρη έμπνευση είναι μια στιγμή που σε ακολουθεί. Μια τέτοια είναι ο χορός της πλαστικής σακούλας στην ταινία “American Beauty”.

Η μάνα του «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο» που χάνει λίπος και δέρματα δια εφήμερης αφορμής, ορκίζομαι πως δεν θα με αποχωριστεί ποτέ. Το ίδιο και ο μονόλογος της Βερονίκ στην ταινία «Η μαμά και η πουτάνα» του Ζαν Εστάς. Δεν είναι σύγχρονος κινηματογράφος, μιας και μιλάμε για 70’s και γαλλική nouvelle vague, είναι το ποστ μαγιάτικο παραλήρημα μιας νέας γυναίκας που θέλει και την ονειρική αγάπη και την σεξουαλική έκφραση. Και τα θέλω και τα δύο, απόλυτα και επιτακτικά. Αν δεν είναι αυτό σύγχρονο…

bissinger-williamsΤο θέατρο με μελαγχολεί. Τα λεπτά της παράστασης είναι ο αγώνας των συντελεστών να νικήσουν το θανάσιμο τέλος. Κάτι από αυτό ελπίζεις κι εσύ ως θεατής. Η ανάγνωση θεατρικών, με ηρεμεί περισσότερο. Και μόνο που έχω τα έργα τουΤένεσι Ουίλιαμς σαν pillow books, με παρηγορεί. Και η παρηγοριά μπορεί να έρθει από τις πιο αλλόκοτες σχέσεις, όπως αυτή μεταξύ μιας οικογένειας πιθήκων. Ο κύριος πίθηκος κάνει γενέθλιο δώρο στη γυναίκα του έναν κατοικίδιο άνθρωπο. Πρόκειται για ένα μονόπρακτο του βέλγου Πολ Εμόντ. Το δουλέψαμε στη Λυόν, το μετέφρασα και τώρα μαζί με υπόλοιπα οκτώ του ιδίου στήθηκε από την Έφη Νιχωρίτη και το θέατρο ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ μια παράσταση υπό τον τίτλο «επίγειος παράδεισος». Ακόμα ακούω την περασμένη αλυσίδα από τα μέλη του να χτυπά σε κάθε του κίνηση. Κίνηση που σαν να σου επιβεβαιώνει την απουσία ελεύθερης βούλησης.

Οι εμπειρίες σας από το διαδικτυώνεσθαι;

Σ.Κ.Εκεί έξω παίζει πολλή μοναξιά/παράλληλο σύμπαν/ντροπές κι ευγνωμοσύνες.

Αν κάποιος σας χάριζε την αιώνια νιότη με αντίτιμο την απώλεια της συγγραφικής ή αναγνωστικής σας ιδιότητας, θα δεχόσασταν τη συναλλαγή;

Define youth first και το συζητάμε..

Στις εικόνες: Zelda Fitzgerald, Adonis, Christian Bobin, Bernard Koltes, Veronique [La maman et la putain], Tennessee Williams.


pandoxeio.com


 UPDOT.GR

άνω τελεία – το blog του Γιώργου Ιατρίδη

Η άνω τελεία γίνεται ερωτηματικό – Στέργια Κάββαλου

stergia


-Αν ήταν η μέχρι τώρα ζωή σου μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή η σκηνή;
Ο τελευταίος μονόλογος της Βερονικά στην ταινία του Ζαν Εστάς, «Η μαμά και η πουτάνα».

-Γιατί αποδημούν τα πουλιά;
Γιατί είναι πιο έξυπνα από εμάς. Η προσαρμοστικότητα σαν ένστικτο είναι δείγμα εξυπνάδας 
και καλά θα κάνουμε

να το ακονίσουμε κι εμείς.

-Αν σου έλεγαν πως αύριο θα γίνεις άγαλμα, σε ποιο σημείο θα σταματούσες για να κοιτάζεις τον κόσμο;
Μπορώ να γίνω μάτια και όχι άγαλμα; Για να παρατηρώ όλα τα σημεία;

-Πως γίνεται από την χαραμάδα να περνάει τόσο φως;
Δεν περνάει και τόσο. Μην πιστεύεις σε αστικούς μύθους.

-Ποια είναι η μονάδα μέτρησης της ευτυχίας;
Οι παλμοί.

-Ξημέρωμα ή δειλινό;
Όταν χαράζει. Είπαμε πως μας αρέσει να κόβουμε τις κόκκινες κορδέλες των μεταλλείων.

-Πως γίνεται η γλώσσα μας να δένεται με γόρδιο δεσμό;
Κόμπο δένω, κόμπο λύνω. Inevitable καθημερινότητες.

-Γιατί οι άνθρωποι νηστεύουν ακόμα και τον έρωτα;
Επειδή είναι απάνθρωποι.

-Ποιο θα είναι το επόμενο μέσο φυλάκισης μας;
Η εξαθλίωση της ανέχειας είναι το νέο τρεντ. Θα γίνει κάτι σαν little black dress. Διαχρονικό, αυτονόητο και σικ.

-Μπορούμε να χορέψουμε «πάνω στο φτερό του καρχαρία;»
Αφού καταφέραμε να βάλουμε τη φαντασιακή μας ελευθερία σε λέξεις, στο χορό θα τα χαλάσουμε;

__________

Η Στέργια Κάββαλου είναι πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων & μεταφράστρια. Η επόμενη συλλογή διηγημάτων της «φαμιλιάλ» θα κυκλοφορήσει την Άνοιξη του ’14 από τις εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ.

φωτογραφία: Μαρία Καππάτου.


#2 Στέργια Κάββαλου: "Για να ζήσουμε θέλει πίστη"

Συνέντευξη
στον Νέστορα Πουλάκο
 
 
Image
Μέχρι σήμερα, η Στέργια Κάββαλου ήταν γνωστή για τα παραμύθια, τα διηγήματα και τα μυθιστορήματα της.
Ώσπου εκδόθηκε η Πλαστική άνοιξη από την Εκάτη του Χρήστου Νικολάκη.
Γι’ αυτή την ποιητική «στροφή» της συνομιλήσαμε με τη νεαρή συγγραφέα.


Πως προέκυψε η Πλαστική άνοιξη, ειδικώς μετά τις εκδόσεις πεζού λόγου που έχεις κυκλοφορήσει
(μυθιστόρημα, διήγημα, παραμύθι);

Η Πλαστική άνοιξη περιλαμβάνει τριάντα ποιήματα (όσα και η ηλικία μου), η πλειοψηφία των οποίων γράφτηκε
Μάη με Ιούνη του 2012. Πηγή ενέργειας ήταν η επαφή με «καταραμένες» γυναικείες ποιητικές φυσιογνωμίες
στο πλαίσιο ενός ανοιξιάτικου σεμιναρίου λογοτεχνίας. Συμπύκνωση υπάρχει και στο διήγημα
και στο παραμύθι, μαζί με μία ποιητικίζουσα διάθεση. Οι λέξεις είναι παιχνίδι ενηλίκων.
Απ’ ότι φαίνεται, αυτή η διάθεση ενηλικιώθηκε και αποτέλεσε τελικά τον όγκο της συλλογής.


Πως νιώθει ένας κατεξοχήν πεζογράφος όταν εκδίδεται ένα ποιητικό βιβλίο του;
Ή δεν δέχεσαι τέτοιου είδους ταμπέλες για τους συγγραφείς εν γένει;
Πιστεύεις ότι το κοινό που σε ακολουθεί «θα μπερδευτεί»;

Το συνώνυμο της ζωής είναι η αλλαγή και η έκπληξη. Συγγραφικές συνέχειες που δεν υπαγορεύονται
από της καρδιάς το βάσανο, μου είναι αδιάφορες είτε είμαι ο συγγραφέας είτε το αναγνωστικό κοινό.
Αντί για ταμπέλες όπως λες, προτιμώ να λέω π.χ. για μένα, ότι έχω βγάλει μια συλλογή διηγημάτων,
ένα αφήγημα, δυο παραμύθια και ok πλέον και μια ποίηση.


Στα ποιήματα σου διαβάζουμε κυρίως για το θάνατο και την πίστη.
«Ο θάνατος γεννήθηκε στα χορτασμένα δεύτερα των λεωφορείων». Γράφοντας γι’ αυτά προσπαθείς
να προσεγγίσεις, να ερμηνεύσεις ή να κατανοήσεις τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας, μέσα μας;

Μπορεί η ζωή να είναι συνώνυμο της αλλαγής και της έκπληξης αλλά για να τη ζήσουμε θέλει πίστη.
Πίστη και θάνατος δεν είναι καθόλου εύκολα διαχειρίσιμα. Να εντοπίσω προσπαθώ,
να εντοπίσω μια κάποια αλήθεια πίσω από τα αυτοματικά και αυτονόητα της κάθε μέρας.
Αλήθεια που εξ ορισμού, είναι τραγική.


Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος του ποιητή: να διανύσει το ανεξήγητο της ζωής ή να μιλήσει
για την καθημερινότητα με τον πλέον ανεστραμμένο τρόπο;

Ο ρόλος του ποιητή είναι ανάλογος της ποίησης του και μόνο.


Τι σημαίνει για εσένα «γράφω ποίηση σήμερα»; Ή αλλιώς, δέχεσαι την κλισέ ερώτηση,
ποιος ο ρόλος της ποίησης σε καιρούς κρίσης;

Για να κατανοήσουμε το όποιο ρόλο της ποίησης, ένα πρώτο βήμα είναι να κατανοήσουμε το δικό μας ρόλο
στο τώρα, σε αυτόν τον καιρό της κρίσης όπως λες κι εσύ. Το ενσταντανέ της πλειοψηφίας είναι εκείνο
του παρατεταμένου βήχα. Μπαίνει η πραγματικότητα άλλοτε με βία άλλοτε παρεμπιπτόντως
από το λαιμό μας κι εμείς προσπαθούμε να την καταπιούμε γιατί έτσι μας έχουν πει να κάνουμε σε περίπτωση
που πνιγόμαστε. Από την άλλη μας πνίγει άρα είναι εχθρική, άρα εν δυνάμει κακή και προσπαθούμε
να τη φτύσουμε. Η όποια ποίηση που γράφεται σήμερα μοιάζει με την κατάσταση του αμυνόμενου σώματός
μας κόντρα στην διττότητα της επιβίωσης.


Έχεις επόμενα συγγραφικά σχέδια; Τι να περιμένουμε από εσένα το επόμενο χρονικό διάστημα;

Τη νουβέλα Αντίστροφα - love will tear us apart που έχει λάβει υποτροφία ενθάρρυνσης από το ΕΚΕΒΙ
και το CNL (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου της Γαλλίας), μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο Φαμιλιάλ
και κάποιες παιδικές - εφηβικές ιστορίες. Μιλώντας πάντα για τον επόμενο χρόνο.
Συνθήκης θέλοντος και εκδότη επιτρέποντος.

 

Η Στέργια Κάββαλου απαντά  στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ


Ποιο είναι το κυρίαρχο γνώρισμα του χαρακτήρα σας; Παρορμητικότης, επιπολαιότης, διπολικότης.

Ποια αρετή ζηλεύετε σ' έναν άντρα; Όποια μου λείπει τη δεδομένη στιγμή.

Ποια αρετή ζηλεύετε σε μια γυναίκα; Το multitasking είναι αρετή, trust me.

Τι εκτιμάτε περισσότερο στους φίλους σας; Το ότι χαίρονται με τη χαρά μου.

Ποιο είναι το βασικό σας ελάττωμα; Με λες και αυτάρχα.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ενασχόληση; Η παρατήρηση.

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την ευτυχία; Εξαρτάται από το νεοαποκτηθέν σου όνειρο.

Ποια είναι για εσάς η μεγαλύτερη δυστυχία; Το άγονο του πράγματος γιατί φέρνει πόνο. Και την γκρίνια πολλοί αγάπησαν, τον πόνο ουδείς.

Εάν δεν ήσασταν ο εαυτός σας, ποιος θα θέλατε να είστε; Ο κάθε τυχαίος περαστικός, για δευτερόλεπτα. 

Σε ποια χώρα θα θέλατε να ζείτε; Σε όλες από λίγο. Ξεκινώντας από το Σαν Σεμπαστιέν..

Το αγαπημένο σας  χρώμα; Τους τελευταίους μήνες, το βεραμάν. Τους επόμενους, σίγουρα κάποιο άλλο.

Το αγαπημένο σας λουλούδι; Γιασεμί, για το άρωμά του.

Το αγαπημένο σας πουλί; Αυτά που βλέπαμε στα καρτούν να τραγουδάνε ολόχαρα και θεόφαλτσα στα κλαριά τους φροντίζοντας τα μικρά τους.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; Τένεσι Ουίλιαμς, Χένρι Μίλερ. Κάνουμε καλό παρεάκι.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ποιητές; Μίλτος Σαχτούρης, Αν Σέξτον και ο ποιητής της τυχαίας ανακάλυψης.

Οι αγαπημένοι σας λογοτεχνικοί ήρωες; Συμπαθώ τον 24χρονο δολοφόνο Ρομπέρτο Τσούκο από το ομώνυμο θεατρικό του Μπερνάρ Μαρί Κολτές. 

Οι αγαπημένες σας λογοτεχνικές ηρωίδες; Μπλανς Ντυμπουά, Κυρία Κλοκλό. Σου είπα πως δεν μου αρέσει η λέξη ήρωας;

Οι αγαπημένοι σας συνθέτες; Όσοι δεν γράφουν πλαστική μουσική. Μπαχ, Αγγελάκας και λοιπά ψυχοσυγγενικά.

Οι αγαπημένοι σας ζωγράφοι; Ό,τι δεν έχει λέξεις, σπάνια με συγκινεί. Θα πω την τελευταία μου ανακάλυψη, ο δουβλινέζος Jack Butler Yeats.

Οι ήρωες σας από την πραγματική ζωή; Μάνα μητέρα μαμά. Daddy cool. Μιλάμε ότι οι άνθρωποι έχουν αντοχή όχι αστεία. Όσο για τους άλλους, αρκεί να είσαι survivor. Η διορατικότητα είναι στα plus. Στην αληθινή αλήθεια όποιος μπορεί να βγάλει τη μέρα, μπορεί και να βαφτιστεί ήρωας. ΠΡΟΣΟΧΗ: στο heroine είναι η μπερδεψιά.

Ποιες ιστορικές προσωπικότητες αντιπαθείτε περισσότερο; Όλους τους εγωπαθείς, κληρονομικούς και ψυχασθενείς εξουσιαστές. Τους λες και δυνάστες.

Οι αγαπημένες σας ηρωίδες από την παγκόσμια ιστορία; Τα γυναικόπαιδα που περνούσαν απαρατήρητα στις σχολικές σελίδες της Ιστορίας.

Το αγαπημένο σας φαγητό και ποτό; Αγαπημένο είναι το φαγητό που όταν το λιγουρεύεσαι, έρχεται εμπρός σου. Η σχέση μου με τα πόσιμα περιορίζεται στις ρακές και τη χρόνια κατανάλωση coca cola light.

Τα αγαπημένα σας ονόματα; Δημήτρης, Σεμπαστιέν, Γκιγιόμ, Συμεών, Μίκα, Όλγα, Μαρτίν, Οριάν. Άντε να βάλουμε κι ένα πρόσωπο, Γιώργος.

Τι μισείτε περισσότερο; Ό,τι μου προκαλεί εμετό. Από συκωτάκια μέχρι κρατική βία.

Ποιο ιστορικό στρατιωτικό γεγονός θαυμάζετε περισσότερο; Δεν είμαι κατά της βίας αλλά θα θαυμάσω τις μέρες που θα είναι λιγότερο μιλιτέρ. OK, η γαλλική επανάσταση είναι στα sos. Άμα με ρωτήσεις σε 40 χρόνια, μπορεί και να σου πω αυτό που συμβαίνει τώρα στην Τουρκία.

Με ποιο φυσικό ταλέντο θα θέλατε να είστε προικισμένος; Μικρή ανέβαινα στα πεζούλια φωνάζοντας «Τόσο ψηλή θα γίνω!» Αργότερα που ζημιώθηκα από την ίδια μου τη βιασύνη, ευχήθηκα για λίγη υπομονή. Αν μπορούσα και να τραβήξω και μια ίσια γραμμή στο χαρτί, θα ήταν αρκετά cool.

Με ποιον τρόπο θα επιθυμούσατε να πεθάνετε; Wrong question αλλά μη με δολοφονήσουνε κιόλας.

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό; Τσίτας της τάξεως 5-6 μποφόρ.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια; Του εαυτού μου ή των άλλων; Define λάθη. Πάντως εμένα όλα μου τα συγχωρώ.

Το αγαπημένο σας απόφθεγμα; Πολύ θα ήθελα να έχω κάποιο μότο, αλλά δεν. Όμως ο καρυωτακικός στίχος που ακολουθεί, ποτέ δεν έφυγε από το σώμα μου. «Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις». 

 Η Γειτονιά της Εβδομάδας: Μαρούσι Όπως το ζει η Στέργια Κάββαλου / Μαρούσι, Εμπιστευτικό

Μένω σε ένα ισόγειο διαμέρισμα στο Μαρούσι. Το ντελίβερι δυσκολεύεται να με βρει γιατί ο δρόμος είναι αδιέξοδος και ούτε αριθμό έχω, ούτε κουδούνι. Κάθε φορά πρέπει να πεις «μετά τα φανάρια των Μελισσίων, στο πρώτο στενό δεξιά». Αυτό σημαίνει απόλυτη ησυχία (κι ας βρίσκομαι κάθετα στην Κηφισίας) και ψευδαίσθηση φύσης, αφού δίπλα μου είναι το Κτήμα Συγγρού, το «δασάκι», όπως το λέμε. Άμα ήταν κανονικό δάσος, θα ήμουν σχεδόν ευτυχισμένη. 

 Όταν η νύχτα είναι ζεστή, πηγαίνω στο δημοτικό πίσω από το σπίτι μου και κάθομαι στο γήπεδο του μπάσκετ. Όταν και η μέρα είναι ζεστή, ανεβαίνουμε με τους φρέντο ανά χείρας στην παλιά δεξαμενή που είναι χαμένη κάπου στο Κτήμα, τη νομίζουμε πισίνα και κάνουμε τα δεκαπεντάχρονα.  Τον Δεκαπενταύγουστο γίνεται μεγάλο πανηγύρι. Η Μητροπόλεως και η Βασιλίσσης Σοφίας γεμίζουν πλαστικά πράγματα. Οι παππούδες αγοράζουν «ευλόγησον» εικονίτσες, οι γιαγιάδες φτηνά σεντόνια, οι νοικοκυρές γκατζετάκια κουζίνας, οι άντρες νησιωτικολαϊκές κασέτες, οι έφηβες κόρες φλουό μανό του ενός ευρώ και οι έφηβοι κρυφά δωράκια για τις σχολικές τους αγάπες. Εγώ και τα παιδιά κολλάμε με φούξια παιχνίδια και ξεχασμένες Μπάρμπι. Πέρυσι αγόρασα ένα χελωνάκι που το έβγαλα Μάκη. Πέθανε πάνω στον μήνα. 

 Όταν κάναμε κοπάνα από το σχολείο, πηγαίναμε για καφέ στην Blueprint. Θα φταίει η οικειότητα που δημιουργεί το ξύλο, γιατί ακόμα εκεί πάμε. Για το Αpple Μartini μας έχουμε αποκλειστική συνεργασία με το Jolie Mome. Για γλυκό μόνο στο Πανόραμα. Όπου γλυκό, βλέπε cheesecake, τούρτα καραμέλα και τρίγωνα Θεσσαλονίκης. Για κουλούρι Θεσσαλονίκης, επίσης μόνο, στον Παραδοσιακό της πλατείας Κασταλίας.  Τα Σάββατα έντυνα τον εαυτό μου και τουλάχιστον άλλη μία συνένοχο με μητρικά ρούχα, τακούνια και κοσμήματα και κατεβαίναμε στο αποκάτω βιντεοκλάμπ με φάντα στο χέρι, πιστεύοντας ότι πάμε σε αληθινό κλαμπ. Τα Χριστούγεννα, κάτω από την πολυκατοικία, ανεβάζαμε παράσταση με θέμα τη Γέννηση. Οι γονείς τουρτούριζαν από το υπαίθριο θέαμα. Έκανα και την Παναγία και τον άγγελο και τα ρούχα. Τα καλοκαίρια παίζαμε την «ανάποδη υπηρέτρια», που ήταν και το μεγαλύτερο σουξέ μας. Το εισιτήριο έκανε 100 δραχμές. Έτρωγα τις εισπράξεις στο διπλανό ζαχαροπλαστείο σε πακοτίνια, τσίχλες τσιγάρο και παγωτό μόκα. 

 Κάποτε υπήρχε ένας τύπος που ζωγράφιζε κάτι υπέροχους μοβ εξωγήινους έξω από κάθε νεόκτιστο. Μόνο στο δικό μου δεν είχε έρθει. Αν ακούει, παρακαλείται όπως με επισκεφτεί. 

 Η «Καλημέρα» του Νίκου Παπάζογλου ταιριάζει πολύ στη γειτονιά μου, γιατί πάει να γίνει κυρία των βορείων προαστίων, αλλά δεν της βγαίνει. Το τραγούδι τελειώνει με τους στίχους: «Μα φτάνω στην εξώπορτα, κοιτάζω στον καθρέφτη κι αντί να ρίξω μια μπουνιά, χαμογελώ στον ψεύτη».  

Δίπλα από το ΙΚΑ υπάρχει η έπαυλη Κουβέλου. Αυτό που λίγοι ξέρουν είναι ότι το ερειπωμένο για χρόνια κτίριο, που ανήκει στην Εκκλησία, είναι πλέον ένας «ελεύθερος κοινωνικός χώρος». Κοινώς, έχει και το Μαρούσι κατάληψη.  

Αν μπορούσα ν’ αλλάξω κάτι στο Μαρούσι, θα ήταν τα σουρεαλιστικά δημοτικά τέλη και το αποτυχημένο πλακόστρωτο. Επίσης, θα ήθελα ο Γιώργος Λεμπέσης να πάψει να τραγουδάει στις καλοκαιρινές βραδιές πολιτισμού. Έχουν περάσει οι Τρύπες από τα μέρη μας, όχι αστεία. H Στέργια Κάββαλου είναι συγγραφέας.

 Η συλλογή διηγημάτων «Αλτσχάιμερ Trance» και το αφήγημα «Αρνητικό 13» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Τετράγωνο, ενώ τα παραμύθια «Η κόκκινη πινέζα» και το «Μπλε Τριαντάφυλλο» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ιπτάμενο Κάστρο. Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ηριδανός σε μετάφρασή της το μοναδικό θεατρικό έργο του Ζαν Ζακ Ρουσσώ «Νάρκισσος (ο εραστής του εαυτού του)». Πηγή: www.lifo.gr

Συνέντευξη

Στέργια Κάββαλου

«Αλτσχάιμερ Trance»

 Grunge is not dead

Δεν είχα διαβάσει το βιβλίο της πριν τη συναντήσω στο «Goya», το μπαρ του παλιού μου φίλου Νίκου, δεινού αναγνώστη και λάτρη του γραψίματος, που κανόνισε την παρουσίαση του «Αλτσχάιμερ Trance» της Στέργιας Κάββαλου. Μερικές μέρες μετά το διάβασα και μου άρεσε. Θέλησα να τη συναντήσω λόγω του νεαρού της ηλικίας της. Πίστευα πως κάτι έχει να μου πει, κάτι περισσότερο από τις γενικολογίες που λένε στις συνεντεύξεις τους οι συγγραφείς μετά τις παρουσιάσεις των βιβλίων τους στην επαρχία. Γενικά βαριέμαι τις παρουσιάσεις βιβλίων με τον τρόπο που γίνονται. Πιο πολύ μου αρέσουν τα ίδια τα βιβλία, πιο πολύ και από τους ίδιους τους συγγραφείς πολλές φορές. Η Στέργια όμως είναι ένας γλυκός άνθρωπος, προσγειωμένη, ένα ευαίσθητο πλάσμα. Κάτι μου λέει ότι αυτό το καλοκαίρι θα πάτε με αυτό το γλυκό πλάσμα μαζί διακοπές, μιας και στη βαλίτσα με τις βερμούδες, τα μαγιώ και τα μπουρνούζια σας, θα βάλετε και τα δεκαπέντε διηγήματα του βιβλίου της «Αλτσχάιμερ Trance», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τετράγωνο.


Να ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο σου.

Και ποτέ να μην το διαβάσεις μια χαρά θα πας. Δε χρειάζεται.(Γέλια)


Γιατί γράφεις;

Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω με τις λέξεις. Από μικρή κλεινόμουν στο παιδικό μου δωμάτιο, έκοβα χαρτάκια, μουτζούρωνα, έγραφα. Έλεγα: «εγώ θέλω να γίνω μεταφράστρια, να μην έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου, να ταξιδεύω σε όλες τις χώρες, να μουτζουρώνω, να γράφω, να παίζω». Σαν παιχνίδι. Δηλαδή υπάρχει το στοιχείο του παιχνιδιού, της εκτόνωσης, ότι ζεις και κάποια πράγματα που θέλεις να τα πεις και σε κάποιον άλλον. Δεν ξέρεις πώς να τα πεις στην καθημερινότητά σου και τα λες με αυτόν τον τρόπο.


«Αλτσχάιμερ Trance». Πώς προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου;

Είναι ο τίτλος του ομώνυμου διηγήματος. Είναι μια Αλίκη στη χώρα των δικών της θαυμάτων. Είναι μια κυρία που όντως πάσχει από αλτσχάιμερ και είναι η πρωταγωνίστρια του συγκεκριμένου διηγήματος.


Και το Trance;

Όταν πάσχεις από αυτή την ασθένεια, είσαι σε έκσταση χωρίς να το καταλαβαίνεις. Είσαι στην τσίτα. Είσαι σε έναν άλλο κόσμο, που δεν τον ξέρεις. Δεν υπάρχουν πια ταυτότητες, σύνορα.


Είχες κάποιο δικό σου άνθρωπο που έπασχε από τη συγκεκριμένη ασθένεια;

Είχα τη μητέρα ενός φίλου μου, που την έζησα, όσο μπορούσα να τη ζήσω, σε ένα ξένο σπίτι που πήγαινα ως επισκέπτης. Αλλά με σόκαρε αρκετά το γεγονός, ότι κάθε φορά που πηγαίναμε σπίτι του, η μητέρα του με ρωτούσε πώς με λένε, έβαζε τις πατάτες στο πλυντήριο, έκανε τέτοια τρελά πράγματα. Γενικά πάντως, ό,τι σε κάνει να χάνεις αυτό που νομίζεις ότι είσαι ή την ταυτότητα που έχεις διαμορφώσει μέχρι εκείνη τη δεδομένη στιγμή, με ενδιαφέρει, είτε αυτό είναι παίρνω ναρκωτικά είτε από την ενέργεια την πολλή τριπάρω μόνος μου είτε κάποια αρρώστια όπως το Αλτσχάιμερ. Πολλοί πάντως το περνάνε για ιατρικό βιβλίο. Σε κάποιες παρουσιάσεις έχουν έρθει παππούδες, μιας και νόμιζαν ότι θα ακούσουν διάλεξη για την αρρώστια.


Άρεσε γενικά ο τίτλος του βιβλίου;

Αρέσει τελικά ο τίτλος. Από την άλλη, αρέσει δεν αρέσει, εγώ εξαρχής ήξερα ότι αυτός θα είναι ο τίτλος. Χωρίς να έχω τiς υπόλοιπες ιστορίες του βιβλίου, ήξερα ότι αν γράψω κάποιο βιβλίο, θα λέγεται «Αλτσχάιμερ Trance». Είχα τη συγκεκριμένη ιστορία κι άλλη μια, χωρίς να έχω τις υπόλοιπες ή κάτι στο μυαλό μου. Αλλά ήξερα ότι θα γράψω και άλλες και θα το πω έτσι.


Ας πάμε στο εξώφυλλο. Σε ποιον κάνεις τη συγκεκριμένη χειρονομία στο εξώφυλλο του βιβλίου;

Αχ αυτή η χειρονομία! Είναι σαν σε καθρέφτη. Είναι τελείως παρωχημένο, είναι μπανάλ, είναι 90’s, είναι Nirvana, είναι Courtney Love, είναι Grunge, όπως κι εγώ. Έχω τέτοιες επιρροές, τέτοια είναι η ηλικία μου. Ο Kurt Cobain όταν πέθανε, κάναμε εκατό κηδείες και κλαίγαμε με τα κορίτσια, τέτοιες είναι οι επιρροές. Δεν είναι κάτι καινούριο και προφανώς θα μπορούσε να ήταν περισσότερο εξώφυλλο ενός περιοδικού ή ενός δίσκου από τα 90’s. Από την άλλη, δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Νίκος Μουρατίδης, όταν το σκέφτηκε. Όταν μου το πρότεινε, εγώ στην αρχή είχα καταλάβει κάτι άλλο, για να λέμε την αλήθεια. Μου δείχνει μια φωτογραφία και μου λέει: «δες τι κάνει αυτή η τύπισα» κι εγώ λέω: «ok!». Νόμιζα ότι το τελικό αποτέλεσμα θα ήταν κάτι σαν σκίτσο, κάτι πιο αφηρημένο. Το ύφος μου γενικά δεν είναι επιθετικό. Είναι απλά μια κίνηση, που την κάνω σε όλους και στον εαυτό μου.

Γιατί έγραψες διηγήματα και όχι μυθιστόρημα;

Γιατί να γράψω μυθιστόρημα; Ξέρεις, υπάρχει αυτό το κλισέ του μυθιστορήματος που δεν αντέχω να ακούω. Ok, αυτή πήγε καλά και στις κριτικές και σε όλα, αλλά στο μυθιστόρημα θα φανεί. Να μη φανώ ποτέ. Δεν έχω καμία καύλα να γράψω μυθιστόρημα. Μπορεί να μη μπορώ κιόλας να το κάνω. Αν μπορέσω, μια χαρά. Δε με ενδιαφέρει αυτό. Αυτό μου βγήκε. Είχα πολλά συμπυκνωμένα πράγματα να πω και μου βγήκαν με αυτό τον τρόπο και όταν είναι το πρώτο σου πράγμα, είναι σαν να δείχνεις ταυτότητα. Νομίζεις ότι πρέπει όλα σου να τα βάλεις μέσα και να τα πεις και αυτός είναι καλός τρόπος με τα διηγήματα.

Ήθελες δηλαδή να πεις πολλές ιστορίες;

Να πεις; Είναι πράγματα που σε σκάνε και σε έχουν φέρει σε ένα σημείο. Είναι πράγματα που υποψιάζεσαι ότι μπορούν να αφορούν και έναν άλλο. Όπως είναι η έκτρωση που έχει μέσα το βιβλίο. Υπάρχει τέτοια ιστορία.

Μίλησε μου λίγο για αυτές τις 15 ιστορίες;

Υπάρχει μια ιστορία με μια τύπισα που έχει κάνει έκτρωση. Υπάρχει ένα πρεζόνι, μια ανορεξικιά γκόμενα, μια μετανάστρια. Υπάρχει κατάθλιψη, απόγνωση σχέσης ερωτικής, «όταν γίνονται όλα γρήγορα και όλοι φοβούνται να αφεθούν», η μοναξιά της τρίτης ηλικίας, η αγάπη. Υπάρχουν δυο πολύ διαφορετικά μεταξύ τους διηγήματα όπου οι ηρωίδες είναι γιαγιάδες. Είναι μια κυρία μεγάλη που είναι ξεχασμένη και πεθαίνει μόνη στο σπίτι της- που είναι κάτι που συμβαίνει γενικά, δεν είναι κάτι καινούριο- είναι αληθινή ιστορία. Υπάρχει κι ένα άλλο, που αφορά τη γιαγιά μου, που λέγεται «Αγία Μαρία» και δείχνει ότι η γυναίκα έχει πάθει τα πάντα, αρρώστιες, δυσκολίες , εκατό εγκεφαλικά, πήγε να πνιγεί, αλλά αντέχει, επειδή έχει αγάπη από την οικογένεια. Δηλαδή στη μια ιστορία ο ένας τη βγάζει και ο άλλος έτσι απλά και άγαρμπα χάνεται.

Τι ρόλο παίζει η αγάπη στη ζωή σου;

Νομίζω ότι είναι ανάγκη και όλοι έχουν αυτήν την ανάγκη και αυτό το φωνάζει το βιβλίο. Όλες οι ιστορίες το φωνάζουν, γι αυτό υπάρχει αρκετή μοναχικότητα …

Όλοι οι ήρωές σου ψάχνουν την αγάπη ουσιαστικά;

Όλοι έχουν ένα πάρε-δώσε κακό μαζί της, ένα κακό προηγούμενο και ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον σε σχέση με την αγάπη.

Έχεις ζήσει και τις 15 ιστορίες;

Ναι. Ή πιο ξώφαλτσα ή πιο μέσα.

Μετανιώνεις;

Τη δεδομένη στιγμή έτσι ήσουν. Έτσι είναι ο καθένας και κάνει ό,τι κάνει. Δε μετανιώνω. Δεν ξέρω καν αν μαθαίνω. Προφανώς ξέρεις ότι έχεις κάνει κάποια φάουλ, αλλά τότε έτσι ήσουν και αυτό ήθελες να κάνεις . Είναι σαν τα τατουάζ, που τους έχω μεγάλη αγάπη, και μου λένε όλοι: «μα δεν τα βαριέσαι;μα δε μετανιώνεις;». Όχι, διότι τη δεδομένη στιγμή κάτι σήμαινε αυτό για σένα και είναι μέρος της ζωής σου, είσαι εσύ.

Πόσα τατουάζ έχεις;

Έξι.

Πού;

Στο δεξί χέρι εσωτερικά έχω τα σημεία του ορίζοντα.

Γιατί στο δεξί και όχι στο αριστερό;

Είναι το δυνατό σου χέρι το δεξί.

Γράφεις με το δεξί;

Ναι, αν και θα ήθελα να γράφω με το αριστερό.

Είναι ο μύθος που υπάρχει για τους αριστερόχειρες;

Ναι, γουστάρω. Μου αρέσει.

Πού αλλού έχεις τατουάζ;

Στον ώμο έχω το συν πλην άπειρο.

Αυτό γιατί το έκανες;

Γι αυτό που σημαίνει. Είμαι πολύ κακή στα μαθηματικά, αλλά είναι λίγα πράγματα που χαμπαριάζω λίγο. Ίσως για το ότι τα αντίθετα υπάρχουν παντού, είναι αυτό και μέσα του έχει ήδη το άλλο άκρο. Επίσης έχω έναν ήλιο της Καραϊβικής, που είναι και ό,τι πιο χαρούμενο και αισιόδοξο έχω. Έχω δυο τριαντάφυλλα- που συμβολίζουν τη ζωή και το θάνατο- είναι και το πρώτο που έκανα, όταν ήμουν δεκαεπτά και ήμουν τρελό γκοθάκι. Έχω ένα κοράκι και κάποιο άλλο που έχω στο πόδι και δε στο λέω για να κρατήσω και ένα μυστήριο τέλος πάντων.

Ας αφήσουμε τα τατού και ας πάμε πίσω στα βιβλία. Εσύ τι διαβάζεις; Διαβάζεις καταρχήν;

Λίγο. Δεν είμαι από τους τύπους που μένουν σπίτι. Προτιμώ να βρίσκομαι έξω, εκεί που συμβαίνουν πράγματα.

Πριν μου είπες ότι από μικρή κλεινόσουν μέσα.

Είμαι πολύ των άκρων. Μπορεί για τρεις εβδομάδες να βρίσκομαι συνέχεια έξω και μετά να μη θέλω να βλέπω κανέναν, όπως πολύς άλλος κόσμος φαντάζομαι. Πάντως για τα βιβλία που μου είπες, μου αρέσουν οι Γάλλοι συγγραφείς. Μου αρέσει ο Μπομπέν, Μπολτέζ, ό,τι γαλλόφωνο κυκλοφορεί το προτιμώ. Από την άλλη, δεν έχω διαβάσει βασικά πράγματα. Δεν έχω διαβάσει Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, δεν έχω διαβάσει- ντροπή μου που είμαι και από την Κρήτη- Καζαντζάκη.

Από την Κρήτη είσαι λοιπόν. Από ποια περιοχή;

Είμαι από τα Ζωνιανά.

Έχω πάει στα Ζωνιανά.

Τι πήγες να κάνεις, βόλτα;

Ναι μόνο βόλτα. (γέλια)

Ας φύγουμε από την Κρήτη και ας έρθουμε στις Σέρρες. Για τις Σέρρες τι είχες ακούσει πριν έρθεις;

Ότι έχει καλή μπουγάτσα και ακόμα καλύτερο σουβλάκι.

Πώς σου φαίνεται ένας τόπος να είναι γνωστός για τα σουβλάκια του και τη μπουγάτσα του;

Μου φαίνεται ok. Δεν ψαρώνω με καταστάσεις πιο κουλτουρέ. Ας φωνάζει ο τόπος τις γεύσεις του και τα προϊόντα που παράγει. Μου φαίνεται πιο υγιές σαν κατάσταση, παρά να φωνάζει οτιδήποτε άλλο και από εκεί και πέρα ο καθένας ανακαλύπτει αυτό που του πρέπει και αυτό που γουστάρει.

Ποιοι είναι οι αναγνώστες σου;

Με έχει σοκάρει λίγο το ποιοι είναι, γιατί νόμιζα πως θα αφορά πολύ λιγότερους, ίσως άτομα στην ηλικία μου, ίσως και πιο πιτσιρίκια που τελειώνουν το σχολείο, πρώτο έτος φοιτητές, λίγο πιο τυπάκια, μιας και πλασαρίστηκε λίγο λάθος όλη η φάση του βιβλίου. Τελικά το διαβάζουν και άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, κυρίες, γιαγιάδες, τους αγγίζει, το αγαπάνε, μου στέλνουν email, μου στέλνουν δώρα στο σπίτι. Τελικά δεν έχει target group. Παρόλο που έχει εμένα στο εξώφυλλο, παρόλο που είμαι στην ηλικία που είμαι, παρόλο που έχει μέσα ψιλό-drugs και όλα αυτά που έχει. Δε στέκονται τελικά στην επιφάνεια.

(Ξαφνικά ακούγεται από τα ηχεία το τραγούδι των Joy Division- Love Will Tear Us Apart)

Αυτό είναι ο τίτλος του μεθεπόμενου βιβλίου μου. Λέγεται αντίστροφα και ακριβώς από κάτω θα γράφει: Love Will Tear Us Apart.

Το κομμάτι που παίζει, ε;

Αγαπάμε  Joy!

Το γράψιμο για εσένα έχει σχέση με τη μουσική;

Για μένα πάρα πολύ. Οι γονείς μου ασχολούνται με τη μουσική. H μαμά μου, εντάξει, είναι πιο κλασσικής παιδείας, έχει ωδείο. Ξυπνώ κάθε πρωί με πιάνα, φλάουτα και άλλα τέτοια.

Εσύ παίζεις;

Ναι, λίγο πολύ τα πάντα. Αλλά πιο πολύ μου αρέσει να τραγουδώ, γιατί είμαι λίγο τεμπέλα στη μελέτη. Έχω καλό αυτί, αλλά θέλω να έχω ελεύθερα τα χέρια μου.

Έχεις γράψει και ένα παραμύθι;

Ναι, κυκλοφορεί και ένα παιδικό παραμύθι μου «Η Κόκκινη Πινέζα» από τις εκδόσεις Ιπτάμενο Κάστρο. Είναι μαύρο-κόκκινο, επαναστατικό. Γουστάρουμε, κάνουμε παρουσιάσεις με τα πιτσιρίκια…

Είναι παραμύθι για παιδάκια;

Εγώ έτσι νόμιζα, αλλά τελικά είναι και για πιο μεγάλους. Κλαίνε στις παρουσιάσεις τα μωρά μου, αλλά δεν πειράζει, ας κλάψουν. Στην συνέχεια έρχεται το «Μπλε Τριαντάφυλλο» και γενικά είναι μια σειρά: «Τα χρώματα αλλιώς». Κάθε χρώμα σημαίνει κάτι άλλο από αυτό που έχουμε στάνταρ στο μυαλό μας. Είναι σύνολο επτά χρώματα.

Σου αρέσουν οι συνεντεύξεις ή τις βαριέσαι;

Προσπαθώ να το πάρω ζεστά και να μη βαριέμαι, γιατί γενικά ρωτάνε όλοι τα ίδια και τα ίδια, Τώρα μου αρέσει όμως.

Ετοιμάζεις και κάτι άλλο;

Έχουμε ήδη έτοιμο το βιβλίο που λέγεται «Αρνητικό 13» και θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Τετράγωνο. Το έχουμε γράψει με μια άλλη κοπέλα. Προέκυψε συνεταιρικά, ενστικτωδώς. Έπαιξε ψηφιακή χημεία. Διάβασε το Αλτσχάιμερ, μου έστειλε ένα mail, ποστάραμε στο facebook συνέχεια Τρύπες και Αγγελάκα και κάτι πάθαμε. Κάναμε συνέχεια like η μία στην άλλη, ε μιλήσαμε και λέμε δεν κάνουμε κάτι μαζί μέσω mail μιας και μένει η κοπέλα Θεσσαλονίκη κι εγώ Αθήνα. Σε δυο μήνες ήταν έτοιμο το βιβλίο και παρόλο που ήταν έτοιμο το δικό μου, «Το Αντίστροφα», είπαμε να βγάλουμε αυτό ως δεύτερο.

Με τι άλλο ασχολείσαι;

Μεταφράσεις, λογοτεχνική μετάφραση από τα γαλλικά. Ήδη κυκλοφορεί το «Διπλό παιχνίδι», ένα νουάρ μυθιστόρημα του Γιαΐρ Λαπίντ από τις εκδόσεις Πόλις και σύντομα θα κυκλοφορήσω το μοναδικό θεατρικό έργο του Ρουσό «Νάρκισσος ή Ο εραστής του εαυτού του» από τις εκδόσεις Ηριδανός και έπεται και συνέχεια.